Het hopeloze huishouden deel zoveel

Vaak voel je het al aan de manier waarop je een bord van het aanrecht oppakt. De lage spierspanning in je vingers, de gedachten die heel ergens anders zijn. Het zwakke stemmetje in je hoofd dat zegt: ‘Wacht één seconde, herstel de concentratie! Nee, luister nou. Je gaat zometeen kostbare tijd verspillen, spijt krijgen en waarschijnlijk ook vloeken. Of op z’n minst heel hard KAK roepen.’

 

 

Maar de dagelijkse Haast bij het inruimen van de vaatwasser heeft het bord al tussen je vingers geplaatst. Diezelfde Haast, die nooit van tevoren kijkt of er nog vijf slokken melk in de kinderbekers (ja altijd) zitten. Uren van mijn leven vergooi ik aan het opdweilen van melkplasjes voor de vaatwasser.

 

Haast

Diezelfde Haast die schalen rechtop in de vaatwasser zet waardoor ze er gevuld met vette troebele vaatwassoep weer uit komen. Diezelfde Haast waarmee je het bestek aan de beboterde kant oppakt om het daarna naast het gammele rammelmandje (grrrr nu moet ik het weer uit de korf wrikken) te laten vallen.


Terug naar het bord, dat op weg naar het spoelapparaat uit je elastieken vingers ontsnapt,

waardoor de rode Luminarccreatie (0,98 cent bij de Blokker) in het luchtledige terecht komt. Op het moment dat je aan vangen denkt ben je al te laat. De vrije val zet zich in. Stilte en dan: PATS. 

 

Wauw


Heel kort, zeg maar een nanoseconde is daar het ‘wauw’-gevoel. Want een glazen bord op een tegelvoer laten vallen is en blijft een spectaculaire gebeurtenis.  Het bord vermenigvuldigt zich in minder dan een oogwenk in duizenden solitaire stukjes, die er stuk voor stuk alles aan doen om in hun glijvlucht de meest exotische uithoeken van de keuken te bereiken; tegen de plinten, onder het pedaal van de vuilnisemmer, achter de linkerpoot van keukenkruk, nou ja, eigenlijk Overal. 


Glazen borden hebben ontegenzeggelijk tal van voordelen. Ze zijn licht, erg glad waardoor ze makkelijk schoon worden en bovendien goedkoop in aanschaf. Maar als je ze uit je klauwen laat vallen zijn het fragmentatiebommen van de ergste soort waarvan zelfs de Taliban zou zeggen: nou laten we die maar niet gebruiken, dat is wel heel erg in strijd met de fundamentele mensenrechten. Als je het residu aanschouwt kun je je gewoon niet voorstellen dat het nog maar kort geleden een bord was. Hoe dan ook. Ik  geloof dat ik toe ben aan een cursus Mindfull De Vaatwasser inruimen.


 

Reactie schrijven

Berichten: 0