Faalfiets

Onlangs zag ik in winkelcentrum Vleuterweide een modieuze herenfiets fiets type beachcruiser staan, die volgeplakt was met borden waarop stond: Scheiden? Bel voor vrijblijvend advies.


 

Ik kreeg een beetje buikpijn van deze faalfiets. Ik dacht terug aan het afgelopen jaar waarin weer vele Vinexouders hun huwelijk beëindigden en de facto hun gezinnen opbliezen en de boedel en levende have over twee huizen verdeelden.

 

Wisseldagen

Ik zag de pijnlijke beelden voor me van de vele kinderen die op hun wisseldagen rond etenstijd voorbij fietsen met hun tassen vol schoolboeken en kleren.  Ik dacht aan een vriendje van Vinexzoon 1, dat zich een tijd geen raad wist met zijn verdriet en daarom uit frustratie wat bovenmatig veel karatetrappen uitdeelde.

 

Ik dacht aan een buurjongetje dat al drie jaar worstelt met de scheiding en hier aan tafel soms leegloopt over zijn sindsdien ‘gestreste moeder’ en zijn verliefde vozende vader. Zo beschouwd vind ik scheiden geen onderwerp waarover je communiceert met zo’n semi-hippe midlife crisisfiets. 

 

Niet geslagen

De meeste mensen in mijn omgeving die zijn gescheiden, werden niet geslagen of vernederd. Welnee, ze scheidden omdat ‘koeken’ op waren en of omdat er een koekje met een andere smaak voorbij kwam. 

 

Hoe goed geregeld ‘ja we hebben ook een pedagoog ingeschakeld’; echtscheidingen zadelen kinderen met pijnlijk trekkende littekens op. De echtscheiding achtervolgt ze de rest van hun leven; bij elke verjaardag, kerstmis, huwelijk, geboorte en begrafenis.

 

Leeglopen

De foto van de echtscheidingsfiets plaatste ik op Twitter. Blijkbaar ontging dit de redactie van deze krant ook niet. Want even later mocht Otto Philipse, die zijn kantoor speciaal naar Leidsche Rijn verhuisde uit winstoverwegingen, vijf kolommen breed verslag doen van zijn opportunistische ellende-handel. 

 

Zijn verklaring voor het hoge aantal echtscheiding in de Vinex:  ‘In Leidsche Rijn spelen meer stressfactoren die een huwelijk kunnen ontregelen. Verhuizing bijvoorbeeld. Ook de komst van een kind.’ Anders gezegd: de mensen in Leidsche Rijn scheiden omdat ze er leven.

 

En dan vraag ik me toch af. Waar blijft de fiets waarop staat: ‘Scheiden? Niet doen. Hou vol. Zoek hulp. Je bent gewoon moe van die kleine kinderen, de modder, het gehaast, het geren en het gezorg.  Ja, daar willen we allemaal wel eens gillend van weg lopen. Het Vinexvrouwtje ook. Maar hee, het leven gaat niet altijd zoals jij het wil. Dat heet volwassen zijn. Liefde blijft niet altijd spetteren, maar wat is er mis met gloeiende kooltjes? Een echtscheiding maakt alles vaak alleen maar erger.’

 

Reactie schrijven

Berichten: 13
  • #1

    n.vandenberg (maandag, 07 januari 2013 09:44)

    Mooi gezegd, life is not always fun, dus vechten voor iets dat je hebt is wel belangrijk, althans, als je nog iets positiefs kan zien want daar zit vind ik vaak het probleem. Mensen willen niet zien wat er is en concenreren zich op wat er niet is... Succes met je werk!

  • #2

    Hans (maandag, 07 januari 2013 13:10)

    Hear, hear!

  • #3

    Iben (maandag, 07 januari 2013 13:24)

    Je hebt helemaal gelijk.
    Maar scheiden is blijkbaar gouden handel. Ik doe de online marketing voor iemand die ook in scheidingsbemiddeling doet. En moet ik meedenken of er vóór of na de Kerst meer gegoogeld wordt op echtscheidingen. En concluderen dat 2 dagen schoonouders en gourmetten dan de beslissende factor is blijkbaar. En carnaval en de zomervakantie is ook hoogseizoen in scheidingsland.
    Triest maar waar.
    Toch is er in veel gevallen geen andere oplossing. Ik heb zelf een man die al eens gescheiden is. En 3 stiefkinderen die daar ook slachtoffer van zijn. Ben zelf kind van gescheiden ouders. Ik heb me er nooit slachtoffer van gevoeld en dat zijn de kinderen van mijn vriend ook niet.

  • #4

    Marloes (maandag, 07 januari 2013 13:24)

    Zelfs als het je eigen ouders niet zijn die gescheiden zijn, maar die van je partner, is het leven ingewikkeld. Verjaardagen, ook die van de kinderen, worden dubbel gevierd voor familie omdat de schoonouders na 25 jaar (!) uit elkaar nog steeds niet in dezelfde ruimte kunnen zijn. Kerst is een toernee door het land omdat mensen zich achtergesteld voelen als er wel bij de één maar niet bij de ander wordt gevierd. Er zijn geen winnaars bij scheidingen. Het is pijnlijk voor iedereen.

  • #5

    Corina (maandag, 07 januari 2013 21:46)

    Hoi,

    Ik heb er toch wel moeite mee, de manier waarop je dit schrijft. Ik begrijp je standpunt volkomen. En ja, ik ben het er mee eens dat scheiden soms wat halsoverkop lijkt te gebeuren omdat het gemakkelijker is dan volhouden.
    Toch wil ik je er op wijzen dat zéker jonge gezinnen echt niet 'zomaar' kiezen voor een echtscheiding. Vaak gaat er een lange periode verdriet en piekeren aan vooraf.

    Feit dat het allemaal zo 'gemakkelijk' lijkt te gebeuren tegenwoordig is denk ik te wijten aan het gegeven dat het tegenwoordig gemakkelijk kán, echtscheiden. En eigenlijk is dat juist een goede zaak.
    Jaren geleden waren mensen heel basaal, in huwelijksopvattingen en levensdoel. Vrouwen hadden minder in te brengen, hadden geen of 'onbelangrijk' werk. Carrière maken of 'ultiem geluk' stonden niet hoog op het lijstje. Het gezin was de hoeksteen. Daarnaast waren veel meer mensen gelovig. En scheiden was not done, in een gelovig gezin. Gevolg daarvan was naar mijn idee dat veel mensen ongelukkig bleven in hun relatie en in het gezin. Met allerlei vervelende gevolgen.

    Op dit moment denken mensen veel meer aan zichzelf dan vroeger. En zeker vrouwen. Doelen en opvattingen over geluk en rijkdom zijn totaal anders dan vroeger.
    Meer mensen gaan scheiden. Omdat het kan.

    Ik zou eerder ter discussie stellen waarom iedereen wil trouwen, ik denk dat dat een trend is die heel snel de kop ingedrukt moet worden. Daarnaast vind ik niet zozeer het scheiden 'te gemakkelijk' gaan tegenwoordig, maar het kinderen krijgen. De zorg voor jonge kinderen wordt naar mijn idee vaak ernstig onderschat. De voorbereiding hierop, de begeleiding onderweg en het ingrijpen als dingen niet lekker lopen zijn zwaar onder het niveau dat ik in Nederland graag zou zien.

    Ik lijk op jou. Ik heb een jong gezin met 3 kinderen tussen de 6 en 9 jaar. Na een forse dip heb ik na een heel jaar tobben en therapie besloten de knoop door te hakken en te gaan scheiden. Ongelooflijk tegen mijn principes, dromen en idealen in. Maar er zat niks anders op. Mijn beperkte geluk hing echt samen met de manier waarop ik mijn leven ingericht had mét mijn partner. Ik houd nog steeds heel veel van hem. En hij van mij. We zijn met tranen bij elkaar weggegaan en doen er álles voor om het voor onze kinderen zo goed mogelijk te laten lopen.
    Ook daar denk ik wel een punt te mogen maken. Het gaat niet om het scheiden 'an sich'. Het gaat ook om hoe je het leven van jou, je partner en je kinderen daarná inricht. En dat je jezelf 100% inzet om dat goed te doen. Zonder ruzie, waar mogelijk.
    Wij rennen ons de benen onder het lijf uit om het goed te doen.
    En dat lukt. Met de kinderen gaat het goed. Als dat zo blijft kunnen we binnenkort weer een beetje aan onszelf gaan denken.

    Jammer dat je er zo'n eenvoudig beeld van hebt. Of lijkt te hebben. Het is geen feestje waar je in- en uitloopt. En ik denk niet dat er veel gescheiden jonge ouders zijn die er wél zo over denken. Zo wel, dan hoop ik dat ze daar goede begeleiding bij krijgen. Door zo'n mannetje die reclame maakt op een fiets. Omdat dat wel het minste is wat je als ouders kunt doen in deze situatie. Advies vragen. Praten. Hulp. Daar zijn wij namelijk van in Nederland... Gelukkig maar.

    @CorinaLaheij


  • #6

    Vinexvrouwtje (maandag, 07 januari 2013 23:14)

    Hoi Corina

    Dank voor je mooie uiteenzetting, stof tot nadenken. Iedereen heeft zijn eigen verhaal bij een scheiding. Dat weet ik natuurlijk ook dondersgoed. En in 400 woorden volledig genuanceerd over dit onderwerp schrijven kan niet. Je doet altijd iemand tekort.

    Maar ik stoorde mij al langere tijd aan de ongebreidelde reclame die je over je uitgestort krijgt op fietsen en in de Vinex huis aan huisbladen en dat daar nooit eens een geluid tegenover staat. De enige organisaties die adverteren met 'krijg je relatie weer op de rit' zijn van de kerk. En daar zitten de meeste mensen ook niet op te wachten. Ik ook niet trouwens.

    Als ik een scheidingsmakelaar nodig heb, weet ik die echt wel te vinden. Nogmaals ik vind het geen onderwerp voor op een vrolijke fiets. Daar is het te serieus, te naar en te ernstig voor. Maar hee, dat vind ik. En wat ik vind maakt voor een ander geen ene fuck uit. En gelukkig ook maar.

    I






  • #7

    Vinexvrouwtje (maandag, 07 januari 2013 23:15)

    k kan voor een heel groot deel ook in je overwegingen meegaan. Niemand gaat uit elkaar voor zijn plezier. Dat schrijf ik volgens mij ook nergens.

    Maar bij jouw analyse dat de opvattingen over geluk zijn veranderd, stokt het voor mij.
    Ik heb, geloof ik, toch echt een andere opvatting over gelukkig zijn. En trust me, ik heb diepe dalen gekend.

    Waarom zou een mens altijd gelukkig moeten zijn al dan niet in een relatie. Waar staat dat? Waarom denken we daar recht op te hebben? Kan dat eigenlijk wel? Stellen we misschien niet veel te hoge eisen aan het leven op dat gebied?

    Het is een tendens die je op alle gebieden ziet.

    Even wat gechargeerd.

    We willen het liefst bevallen zonder pijn, doodgaan zonder pijn of op een zelfgekozen moment, een relatie hebben zonder hobbels en verdriet, een kinderdagverblijf dat liefdevol en pedagogisch foutloos voor onze kinderen zorgt en ga zo maar door. Kortom we willen in alle opzichten lijkt het wel pijnloos en het liefst altijd prettig leven.
    In onze overgecontroleerde samenleving, die volledig is gericht geraakt op perfectie, willen we alles in de hand houden. En als het niet gaat zoals wij het willen, dan grijpen we in. Ik heb daar grote moeite mee, omdat daarmee ongemak geen optie meer is. En ongemak is een kenmerk van in leven zijn.

    Wat ik niet goed begrijp in je stuk is dat je schrijft 'Mijn beperkte geluk hing echt samen met de manier waarop ik mijn leven ingericht had mét mijn partner.' Wat maakt dan dat scheiden de oplossing is in plaats van je leven samen anders in te richten? Als het te prive is, begrijp ik dat volkomen hoor. En waarschijnlijk heb je dat geprobeerd en bleek dat ook niet de oplossing. Maar ik vraag me dat dan af.

    Of mensen te makkelijk kinderen krijgen, ik weet het niet. Mensen krijgen nu eenmaal kinderen. Altijd en overal. En als je zo redeneert, kun je maar beter helemaal meer nergens meer aan het beginnen. Dan leef je totaal risicoloos.

    Ook denk ik dat mensen heel veel tegelijk willen, (ik ook) en kinderen, en een carriere, persoonlijke ontwikkeling, en mooie huizen met dito soepel lopen huishoudens en mooie vakanties. En oja een Fijne Relatie. Ergo: stress.

    Want kinderen worden ziek,krijgen luizen, vergaderingen lopen uit, voetbalschoenen zijn kwijt, promoties gaan niet door, tijdens die ene vakantie waar je zo lang naar uit keek kotst een kind de hele week non stop 'Ik ben er vannacht al vier keer uitgeweest, nu is het jouw beurt.' 'Jij moet ze vandaag halen van de creche, want ja het is mijn sportavond.'enz enz enz. Het huwelijk waarin jonge kinderen zijn is in 1 grote onderhandelingshel geworden. En als je altijd moet onderhandelen is er altijd bron voor conflicten.

    Ik zeg daarmee niet dat je terug moet willen naar een tijd waarin vrouwen thuis zaten met de kinderen en vader de kost verdiende. Hell no. Maar om te zeggen dat we nu het ideale model hebben gevonden, vind ik ook niet. Misschien is het leven gewoon wel nooit alleen maar makkelijk. En zou je daar ook niet al teveel naar moeten streven.

  • #8

    Vinexvrouwtje (maandag, 07 januari 2013 23:16)

    Als ik nu om mij heen kijk zie ik dat de emancipatie voor veel vrouwen betekent dat ze nog steeds alle vrouwendingen doen (de verjaardagen, de luizen kammen, het eten koken, de schema;s van iedereen bijhouden) en alle mannendingen (die baan van 4 dagen) er ook nog bij doen. De moeder is vaak nog steeds de spil van het gezin ondanks alle emancipatiegolven ten spijt.
    Misschien in het een hardnekkige biologische bug.
    Met alle frustraties, stress, ongeluk en enz vandien. Het enige voordeel wat je dan nu als vrouw ten opzichte van vroeger hebt is dat je geld hebt om weg te kunnen gaan.

    Ik ben godsgruwelijk blij voor jou en jouw kinderen dat jullie scheiding in harmonie is verlopen. Gelukkig kan het. Maar ik zie het zo vaak niet gebeuren.

    Of dat de scheiding wel in harmonie verloopt en dat er in de jaren daarna tal van nieuwe partners over de vloer komen, waar die kinderen elke keer mee moeten dealen; de introductie, de relatie en daarna weer een Breuk.

    Ik wens je overigens veel sterkte in deze moeilijke tijden.
    Marieke

  • #9

    Corina (maandag, 07 januari 2013 23:47)

    Bedankt voor je lange reactie. En ik denk dat wij het heel erg eens zijn, wel. Zéker als je het hebt over hoe hoog onze verwachtingen liggen tegenwoordig, alsof alles gemakkelijk moet gaan. Dat klopt, ik denk dat 'onze' generatie het veel te gemakkelijk heeft/wil en te gemakkelijk denkt.
    En daardoor dus ook over kinderen krijgen. Klopt, risico's durven nemen en durven leven. Helemaal mee eens. Maar om eigen doelen te bereiken dat kind of meerdere kinderen meer dan 3 dagdelen naar het kinderdagverblijf te brengen...én naar opa's en oma's... daar heb ik dan weer moeite mee. Soms vraag ik me af waar de kinderen staan in het gezin. En vind ik dat ouders er heel gemakkelijk mee omgaan. Te gemakkelijk.

    De waarheid ligt in het midden, ook hier.
    En ja, het is vreemd en zelfs cru om op een fiets reclame te maken voor begeleiding bij een pijnlijke kwestie. Aan de andere kant: er zijn toch mensen die je daarmee bereikt. Het doel heiligt wat mij betreft de middelen in deze. Het kan me niet schelen waar reclame gemaakt wordt voor goede begeleiding. Als deze er maar is en gewoon goed is.
    En ja, er zou ook gewoon een fiets moeten staan waar reclame wordt gemaakt voor een fijne relatietherapeut. Eens.

    Wat betreft mijn eigen verhaal kan ik hier inderdaad niet uitgebreid reageren. Maar ik weet zeker dat het een goed besluit was. En ja, natuurlijk heb ik andere opties overwogen. En ik heb het niet over te hoge verwachtingen wat betreft mijn geluk. Want let wel: na een echtscheiding worden heel veel dingen ook gewoon zwaarder. Eerlijk is eerlijk. Je moet het écht willen. En anders niet doen.
    Ik hoop dat de meneer die reclame maakt op die fiets er dat ook gewoon even bij zegt.

    Ik denk niet dat kinderen het per definitie zwaar hoeven te hebben na een echtscheiding. Het proces is zwaar, het gemis is heel pittig, maar op het moment dat zij voelen dat er eenzelfde vorm van veiligheid en warmte geboden wordt kunnen ze veel hebben. Zolang je daar als ouder goed alert op blijft en respectvol om blijft gaan met je ex-partner.

    Ik vind vooral jouw opmerking over het niet tolereren van ongemak erg raak in deze 'discussie'. Daar heb je absoluut een punt.
    Gelukkig betrek ik dit niet op mezelf in deze, ik heb juist meer ongemak dan voorheen.

    Dank voor je wensen, het komt echt ontzettend goed hier. Zeker weten.
    Corina

  • #10

    Esther (dinsdag, 08 januari 2013 12:49)

    Een zeer interessante discussie! En ik wil daar nog graag wat aan toevoegen: als ouders minder egoïstisch leven, zullen ze misschien minder snel scheiden en als dat dan toch niet anders kan (want ja, ik vind, dat je er ALLES aan moet doen om je kinderen in het gezin waarin ze zijn geboren op te laten groeien) dan moeten die ouders eveneens niet egoïstisch zijn en alle wrok, bitterheid,enz.enz.opzij zetten. Zodat hun kind normaal bij mama en papa kan zijn, zonder op zijn/haar woorden te hoeven letten of spanning te voelen. En zodat die mama en papa ook de verjaardagen van hun kind bijvoorbeeld samen kunnen vieren. Het gaat om het kind! Hoe vaak hoor je niet dat echtscheidingen over de hoofden van kinderen worden uitgevochten? Of dat ouders de ander ten overstaan van het kroost zwart maakt? Bah. Precies, Corina, zolang kinderen zoch veilig en geborgen blijven voelen, zullen ze er minder last van hebben. En ja, Vinexvrouwtje, de ouders van nu willen ALLES, EN kinderen EN een baan EN sport-/dans-/muzieklessen voor hun kroost EN leuke dngen blijven doen, enz.enz. Datt maakt de stress groot. Ik zie het bij de vele (jonge)ouders om me heen. Ik denk dan altijd dat het na een jaar of vijf beter gaat, als de kleintjes niet meer zo klein zijn en alles makkelijker gaat. Voor iedereen. Dus niet scheiden voor hun vijfde!;-) Maar mensen mogen wat mij betreft ook beter nadenken of zeüberhaupt wel kinderen willen / aankunnen. Er zijn er genoeg die niet hebben nagedacht over de gevolgen voor hun leven als er kinderen zijn en als die er eenmaal zijn dan dus alles maar willen blijven behouden, wat (meestal) niet kan.
    Ik kan er nog veel meer over zeggen, ben zelf kind van gescheiden ouders. Ik ben het met jullie beide eens hoor. Die fiets geeft een te makkelijke zet. Vind ik ook, maar ja aan de andere kant kan het net de uitweg zijn voor die ene man/vrouw die het niet meer weet. Zoveel mensen zoveel behoeftes. :-)
    Corina, sterkte! Vonexvrouwtje, koester wat je hebt!
    Hartelijke groet, Esther

  • #11

    Corina (dinsdag, 08 januari 2013 12:59)

    Jaaaaaa. Dankjewel Esther.

  • #12

    Lisanne (zaterdag, 23 maart 2013 16:56)

    Ik vind ook dat je er alles aan moet doen om niet te scheiden. In de eerste plaats voor de kinderen. Ik heb alles willen proberen om een echtscheiding te voorkomen, ondanks vreemdgaan. Juist omdat ik heel helder zie wat de consequenties zijn. Maar helaas is het zo als er 1 niet meer wil heeft de ander zich er maar bij neer te leggen. Dus man kiest voor zijn nieuwe liefde en vraagt de echtscheiding aan. Het doet enorm veel pijn dat je je kinderen geen normaal gezinsleven meer kan bieden.

  • #13

    Juicers Reviews (zaterdag, 20 april 2013 10:27)

    This informative article was just what I was searching for!