Gesmolten sprookje

Afgelopen zondag borg ik voor de tweede maal deze winter de ‘sneeuwzooi’ 

op en kwam mijn gang weer tevoorschijn. De sneeuwschuiver, de houten sleeën en plastic glijschijven werden in onze ondermaatse Vinexschuur herenigd met de schepnetjes, de buikwaterglijbaan en onze indrukwekkende collectie lekke opblaasbadjes. De berg schaatsen, sneeuwlaarzen en skibroeken stampte ik weer in hun kratten in de gangkast bovenop de slippers en de waterschoenen. 

 

Wanneer het wintergoed weer tevoorschijn komt, zal het volgende kind het dragen en zal de baby geen baby meer zijn, maar een mama-roepend onderdeurtje met acht tanden en een voorkeur voor patat in plaats van moedermelk. De eerste voorlichtingsavond voor een middelbare school voor Vinexzoon 1 zal er op zitten en ik kan zeggen dat ik ‘volgend jaar’ 40 word. Slik.

Terwijl ik met vereende krachten de opbollende kastdeur al mijmerend en onderlip bijtend probeerde dicht te duwen, voelde ik even mijn tijd hier op aarde net zo hard wegtikken, als de sneeuw voor de deur smolt. Je zou er melancholisch van worden.

Want terwijl Nederland zich de afgelopen twee weken ploeterend en foeterend een weg door het besneeuwde en bevroren land baande, leek het leven in de Vinex de afgelopen anderhalve week lichter dan ooit. Zomers haast. Zo’n week waarvan je zou willen dat het altijd zo zou zijn. 

De ochtendspits richting school verloopt een stuk soepeler en gezelliger als zes voeten alleen maar in drie paar sneeuwlaarzen hoeven te glijden en het kinderkontje op een sleetje gevlijd mag worden. Geen veters met vastgetrokken dubbele knopen en de wetenschap dat er buiten een dik pak sneeuw ligt te wachten werken als smeerolie in het Vinexgezin.

Er was maar één plek waar we wilden zijn en dat was buiten.Vinexzoon1 raakte verkleefd met zijn thermo-ondergoed en schaatsen en kwam alleen nog maar thuis om te eten en te slapen en zijn rode konen te laten kussen.

Door sneeuw en ijs plakken mensen aan elkaar vast, zoals warme zomers mensen laten samensmelten. Eindelijk zagen we elkaar weer na maandenlang druilerig binnen zitten. Zaterdagmiddag namen we het er nog een keer goed van. Volgens goed Vinexiaans gebruik kwam de barbecue op het ijs op de Haven, sloot DJ Arthur zijn boxen en lichtinstallatie aan en deelden lieve vaders en moeders liters hete chocolademelk en glühwein uit. We schaatsten bij maanlicht tot onze benen niet meer wilden. De volgende dag was alles weer een mooie herinnering.

 

 

 

 

 

 

Reactie schrijven

Berichten: 0