Mijn bushaltevriendin

Een paar jaar geleden sprak ik haar voor het eerst bij de bushalte; de Deftige Dame met het zilveren koninginnekapsel. Ze woonde samen met haar echtgenoot in een comfortabel huurappartement vlakbij mijn huis. Op de drempel van de ouderdom hadden ze het te grote huis met de te grote tuin in een naburig dorp verlaten, vertelde ze. 

 

Van hun leven ving ik glimpen op. Ik zag ze samen in de Nooddoos keuvelend boodschappen doen. Ik zag ze in de avondzon op hun terras met een glaasje genot in de hand. Mijn hoop voor mijn eigen oude dag.

 

Silhouet

En toen, op een dag zag ik zijn silhouet niet meer achter de vitrage. Bij de bushalte, onze enige ontmoetingsplek in de wijk, vertelde ze dat hij ziek was geworden; ziekenhuis, toestanden, bezoekuren, heen en weer rijden met de bus.


Na dat gesprek bij de bushalte ontbrak weer ieder contact. Waar hadden we elkaar in Terwijde ook moeten treffen? Op het schoolplein, de voetbalvereniging of aan de rand van de zandbak kwam ze niet. Het bleef weer bij glimpen. Soms zag ik haar vanuit de verte staan bij de bushalte; gekleed in het zwart. Het verhaal dat ik er in mijn hoofd van maakte, bleek waar. 

 

Toeval

Onlangs gunde het toeval ons weer een gesprek. Ik kwam haar tegen op Utrecht Centraal Busstation. Ze stond er met twee loeizware boodschappentassen. Ik zei: ‘hè, ik heb u al zo lang niet meer gesproken.’ Ze glimlachte. Ik zei: ‘Uw man is er niet meer hè?’ Zij begon te huilen, ik slikte. Tilde één zware boodschappentas de bus in voor haar. Die andere wilde ze per se zelf dragen. Ze depte haar tranen. Vertelde over een bacterie en complicaties. Narigheid. Het einde.


In de bus vroeg ik haar waarom ze helemaal naar Hoog Catharijne ging om daar in de Albert Heijn boodschappen te doen. Haar antwoord stompte mijn hart. ‘Dan ben ik tenminste een beetje onder de mensen.’ We babbelden. Ze las mijn stukjes, zei ze. Ik was vereerd. Ik droeg één boodschappentas naar haar huis.

 

Een echtgenoot geleden

Eind 2012 zou de eerste paal de grond ingaan voor Winkelcentrum Terwijde dat er een echtgenoot geleden al had moeten staan. Al weken rijden de zandwagens af en aan. De paal zit er nog niet in. Het is alweer maart. Schiet op. Ik wil niet meer helemaal naar de stad gaan om te horen hoe het met iemand uit mijn eigen buurt gaat.


 

Reactie schrijven

Berichten: 2
  • #1

    Hetty (donderdag, 21 maart 2013 09:14)

    Wat een treffend stukje, en helaas zo waar. Zelf woon ik in een dorp maar zie/spreek ook bijna niemand. Ik probeer aansluiting te zoeken maar dat is best wel lastig.

  • #2

    Helena (maandag, 01 april 2013 21:24)

    Ik hoop dat je het niet laat bij toevallige ontmoetingen bij de bushalte. Je kunt haar toch af en toe opzoeken, zeker nu haar man is overleden? Blijkbaar is ze eenzaam.