Een frigide maagd van kinderklei

Als de stad een slet van steen is zoals dichter Ingmar Heytze recent beweerde, dan is de Vinex een frigide maagd van kinderklei. In onze huizen zijn bijna nog nooit mensen dood gegaan. Over onze kaarsrechte stoepen en straten reden nooit koetsen of tanks; enkel kinderwagenwielen en de banden van een moederfiets. Onze voegen zijn nog nat, onze voordeuren allemaal hetzelfde en onze bomen gunnen onze ogen nog het daglicht. 

 

 

Onze charme kunnen we niet ontlenen aan de tand des tijds zoals de zoveel andere geliefde plekken in Utrecht dat wel doen. Ons enige ‘lang geleden’ is een weiland; de geest van een gestorven koe. Ons enige ‘vroeger’ is 2005. Er is hier vooral nu en heel veel later.

 

Afgelopen zondag plantten we een geboorteboom voor Vinexzoon 3 in het Máximapark op een speciale babybomenplantdag georganiseerd door de vrienden van Ons park; een parade van buggy’s, baby,s, vaders, moeders, opa’s en oma’s slingerend over paden en laantjes. Het was een prachtig geschenk van mijn dierbare Vinexvriend Wouter de Heus, die maar al te goed begreep dat een vierde kind in een huis vol wordt geboren.

 

Kleuter

De boom, een linde, een kleuter  van niet meer dan zes jaarringen, staat vlakbij de Lelievijver. Terwijl mijn gezin vereend de boom in de voormalige tuindersgrond plantte, dreven mijn gedachten af naar later want een verleden heeft Vinexzoon 3 bijna niet. Zijn enige vroeger is negen maanden, twee tandjes en vier kledingmaten geleden, wat voelt als vorige week, toen we bij het ziekenhuis in Woerden wegreden met hem als buit in de Maxi-Cosi.

 

Later is een plek die alleen maar bestaat in mijn fantasie. Later heeft geen museum of een  boek. Ik stelde mezelf voor over 42 jaar op een van de prachtige banken aan de Lelievijver kijkend naar de boom van Emiel. Misschien staat er naast mij wel een rollator met in het mandje een zak brood voor de eendjes. Misschien heb ik een app op mijn smartphone waarmee we eindelijk echt met bomen kunnen praten zonder voor gek te worden versleten. 

 

Wat zou de boom zeggen? Zou hij klagen over die keer dat Vinexzoon 3 als zestienjarige met zijn vrienden blikjes bier zat te drinken en tegen hem aan plaste? Of zou hij weemoedig terugdenken aan die keer dat Emiel zijn eerste vriendinnetje op die speciale plek onder zijn bladerendek kuste. Zitten mijn jongste zoon en ik in 2055  misschien wel samen op dat bankje te kijken naar mijn kleinzoon die in de boom van zijn vader klimt? Is Leidsche Rijn een mooie plek geworden gevuld door de tijd?

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0