Oja-sla

Onlangs berichtte Vinexvriend Wouter de Heus mij dat hij een bak voor me had getimmerd op de kleibodem van het laagste punt van Terwijde. Kortom ik was ineens in het bezit was van een mini-moestuin. Nou ja, dat wil zeggen... De bak moest nog worden volgegooid met 600 liter tuinaarde, plantjes, zaden en andere zaken die doen groeien en bloeien.

Los van het feit dat ik inmiddels heerlijke sla en radijsjes uit eigen tuin heb gegeten, biedt het moestuinenproject De Halte Terwijde een fascinerende kijk op de mensheid. Wat gebeurt er als mensen zomaar een flinke lap grond mogen verdelen zonder dat daar een VN-tribunaal aan te pas komt?

 

Afdakjes

Juist; iedereen gaat zijn goddelijke gang en dat levert hilarische taferelen op.  De een timmert meteen een flink hek met een poort om zijn tuintje, de ander kweekt zijn gewassen  voor het grijpen in een open bak. Er verrezen zelfgetimmerde tafeltjes, stoeltjes, afdakjes voor rieten tuinstoelen en zelfs een loungebank met een cocktailtafeltje eraan vast.

 

Maar al snel ontstonden er ook kleine irritaties. Gedoe over de kruiwagen (nee, nu mag ik ‘em) en een grote groep Chinese senioren eigende zich een onevenredig groot deel van het weiland toe, zo mopperden de Nederlandse timmeraars met hun steigerhouten woontijdschrift-individu-bakken van 1 bij 2 meter. De Aziatische groepstuin versus de Westerse Ik-tuin. Zie hier de wereldverhoudingen in het klein.

 

De Chinezen

De tuin van de Chinezen is er een geworden die niet zou misstaan op het Chinese platteland. Het is een vernuftige installatie geworden opgeleukt met een booghal van takjes en een aanbouwhutje van stro gemaakt van gebiedseigen materialen. Supergeinig.

 

Inmiddels zijn we een paar weken verder en de betrekkingen zijn genormaliseerd. De doelstelling dat de Halte Terwijde een ontmoetingsplek voor de buurt moest worden, is al ruimschoots geslaagd. Want in al die jaren dat ik in Terwijde woon, had ik nog nooit een Chinees gesproken, terwijl deze wijk een klein China Town in de Vinex is. 

 

Tai Wai Huis

Mijn gesprekken met de tuinierende bewoners van het Tai Wai Huis, een wooncomplex voor Chinese ouderen, blinken weliswaar niet uit in eloquent Nederlands, maar wel in een hoop enthousiast geknik en een hoop ‘oh ja-sla’. Het feit dat er eindelijk contact is met een groep die zo afgezonderd van de Nederlandse samenleving leeft, al is het maar vriendelijk lachen en knikken naar elkaar is, los van de eigen doperwten, een waardevolle oogst.

 

Reactie schrijven

Berichten: 0