Goede doelenstress

Mensen die geen nee kunnen zeggen tegen vragende kindergezichtjes met een zielig verhaal over echt zielige kinderen,  hadden het zwaar deze week in de Vinex. Woensdag trokken kuddes leerlingen uit groep 7 en 8 de wijk in om met kinderpostzegels, kaarten en pleisters te colporteren. Kinderpostzegels verkopen in een nieuwbouwwijk is een tamelijk ontmoedigende bezigheid.

 

 

Ten eerste huist achter bijna elke voordeur inmiddels wel een gezin met een kind in de kinderpostzegelrijpe leeftijd. Als je dan net van je eigen kind al voor 35 euro voor de komende tien jaar postzegels en kaarten hebt gekocht, koop je ze niet ook nog van Jort/Beau/Jojanneke/Ouassim/Anwar/Seb/Emma/Nienke/Sienna/Yannick/Rolf/Nikki/Rowan/Loeki/Luna/Lily/David/Romee/Isra/Mart/Dante. Ik had er wel vijf euro per kind voor over gehad als ze niet zo zielig hadden gekeken na mijn ‘nee ik heb ze al van mijn eigen kind gekocht’.

 

Ontzetting

Bovendien had de halve wijk op de startdag, studiedag. Ik heb zo’n kind dat braaf tot 12 uur wacht voordat hij de straat opgaat, ‘omdat het anders niet eerlijk was voor de kinderen zonder studiedag’. Maar de blik van ontzetting en ongeloof in zijn eerlijke jongensgezichtje toen tijdens ons ontbijt een buurjongetje al met zijn kinderpostzegelenvelop voorbij kwam stampen, doet me nu nog pijn.

Schrale troost. Je kunt hier overdag urenlang aanbellen; er is bijna nooit iemand thuis.

 

En als mensen wel thuis zijn, doen ze na 20 keer ‘wilt u kinderpostzegels kopen?’ gewoon niet meer open. Gelukkig heeft de kinderpostezegelorganisatie daar wat op bedacht. Wie al heeft gekocht plakt een sticker op zijn deur ten teken dat er aan de deur niet meer wordt gekocht. Inmiddels heb ik begrepen dat deze stickers in bepaalde regio’s door slimme kinderen voor 1 euro per stuk voor het eigen gewin en andermans gemak worden verkocht.

 

Digitale deurbel

Om toch enigszins de verkoop op te krikken, koos Vinexzoon 1 voor de digitale deurbel en zijn opa’s, oma’s en ooms en tantes elders via Skype lastig gevallen.

Inmiddels verkeer ik door al die goede kinderdoelen aan de rand van de financiële afgrond. Een sponsorloop voor de Cliniclowns, Jantje Beton Loten, de Grote Clubactie, lege flessen voor zielige hongerige onder de modder gespoelde landen; de lijst is oneindig. Ik maak mijn kinderen niet graag aan het huilen dus ik geef gul. Maar het probleem is nu wel dat ze nog een paar nieuwe winterschoenen moeten. Geeft u gul?

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0