Busbaan

Het eerste dat meneer Smit mij als bleue Veense vijfdeklasser op werkweek in Rome bijbracht, was niet waarom mannenbeelden in Rome vaak bloot waren, maar wel dat ik die idioot drukke straten met een gerust hart kon oversteken. Op wat verwensingen richting elkaars moeder na, houden Romeinen op wielen uiteindelijk altijd rekening met elkaar en zeker met de zwakste verkeersdeelnemer; de voetganger. Daar stop je voor. Punt.

Dit fenomeen zie je ook veel in Aziatische landen waar kluwen bussen, vrachtauto’s, scooters en fietsers met een koe achterop de weg met elkaar delen. De ogenschijnlijke totaalchaos blijkt een goed functionerend netwerk gestut door menselijk vertrouwen.

 

Ingeruild

In de overgereguleerde Vinex hebben we het vertrouwen in de Ander ingeruild voor vrijliggende fietspaden, aparte busbanen, aparte autowegen en kaarsrechte stoepen. Verkeersdeelnemers van verschillende sterkte (stadsbus versus fietser) hoeven alleen nog maar rekening met elkaar te houden als men her en der elkaars wegen kruist. En daar gaat het dus te vaak mis. 

 

Afgelopen week eiste de busbaan van Leidsche Rijn een tweede dodelijke slachtoffer in een jaar tijd. Fietser versus bus.  Dat is voor een plek waar het overdag superrustig is qua verkeer en waar deskundigen jaren aan hebben ontworpen om het juist zo veilig mogelijk te maken, gewoonweg bizar. Wethouder Lintmeijer gaat nu samen met een verkeerspsycholoog kijken wat er nu toch mis is met de busbaan. 

 

Angstcultuur

Ik denk dat er vooral met onszelf wat mis is. In onze drang naar ultieme veiligheid en een door wantrouwen gevoede angstcultuur, organiseren we Systemen. In dit geval een busbaan. Mensen varen blind op het systeem en verliezen de belangrijkste andere doorslaggevende factor uit het oog: de faalbare mens. 

 

Als je iedere verkeersdeelnemer zijn eigen afgeschermde gebied geeft, verlies je precies datgene wat ze wèl met elkaar overeen hebben en dat is dat we namelijk allemaal een vader, moeder, zoon of een dochter van iemand zijn. 

 

In het Vinexsysteem zijn verkeersdeelnemers geen mensen maar elkaars anonieme tegenstander. We zien de Ander als een voertuig in een systeem.’Wat doet die verrekte auto op de busbaan?’ ‘Waarom rijdt die Audi nou over het fietspad?’ ‘Wat doet die die fiets nu in het pikkedonker op deze weg?’ Samen de weg delen maakt dat je de Ander veel meer ziet en dat maakt alert en voorzichtig.

Voorlopig zou ik alle voorrangsborden bij kruisingen met busbanen en fietspaden weghalen en vervangen door grote borden met daarop ‘kijk uit hier fietsen de mensen die je liefhebt.’

Reactie schrijven

Commentaren: 0