Shampoocrisis

Onlangs stond ik in een drogisterij waar ze een talent hebben om draadmanden met Hello Kitty nachthemden voor volwassen vrouwen en lelijke doch praktische picknickkleden middenin het gangpad te zetten, vertwijfeld voor het shampoo-schap mijzelf af te vragen wat voor haartype ik had. Een vraag waar ik eigenlijk nog nooit echt goed over had nagedacht. Het is wat langig, licht krullerig en geverfd. 

Al die honderden flessen met hun beloftes gaven mij het gevoel dat ik een hater van mijn eigen haar was, als ik mij eens niet grondiger in die materie zou verdiepen. 

Er was shampoo voor fijn futloos haar, voor lang haar, breekbaar of beschadigd haar, natuurlijk gekleurd blond haar, natuurlijk gekleurd bruin haar, voor dun en fijn haar, voor droog en broos haar, voor al het haar, voor haar met daaronder een droge en geïrriteerde hoofdhuid, voor gekleurd haar, voor wit grijs of geblondeerd haar, voor dunner wordend wordend of futloos haar, anti-aging, voor krullend en golvend haar, voor vermoeid haar zonder energie, voor normaal tot vet haar, voor normaal haar, voor alle haartypen, mannenshampoo, voor steil haar, shampoo voor haar in laagjes, shampoo om gespleten haarpunten te voorkomen, shampoo voor meer volume en shampoo om je haar langer fris te houden, 

 

Welke categorie?

 

Ik wist niet eens dat haar fut kon hebben. Was mijn haar fijn en zo ja in welke categorie zat ik dan? Zijn daar millimeter normen voor en zo ja wie bepaalt dat? En hoe lang is lang haar? Schouders of billenlang? 

 

En dan: waneer is haar droog? Na het föhnen of na het fietsen?Jammer genoeg kan mijn haar niet praten, want dan had ik kunnen vragen: zijn jullie vermoeid en zonder energie? Van mezelf weet ik het wel, maar mijn 150.000 schedelsprieten klagen eigenlijk nooit dat ze zich oud, futloos, gespleten of te dun voelen. Daarbij mijn haar voldoet mijn haar eigenlijk wel aan alle shampoocriteria afhankelijk van het moment van de dag.

 

Luierpakken

Hoe meer ik nadacht over de teksten op de shampooflessen des te meer bekroop mijn een verborgen cameragevoel. Ergens in het magazijn achter tussen de luierpakken, dozen wasverzachter en tandpastablisters zaten filmmakers te gieren van de pret, om die radeloze vrouw voor die muur van toverflessen. 

 

Maar dat gebeurde niet. Lamgeslagen verliet ik de winkel in de wetenschap dat er mensen zijn die mij per se willen laten geloven dat er shampoofabrieken zijn waar ze na jaren testen op honderden futloze, onfrisse, doodvermoeide, geïrriteerde hoofden, dè chemische oplossing hebben gevonden voor ieder individueel haarprobleem.

Reactie schrijven

Commentaren: 0