Angst

 

Soms als ik in een van de overbeveiligde speeltuintjes hier in Leidsche Rijn zit met een van mijn nazaten, slaat de twijfel toe. Kan ik Vinexzoontje 3 het trapje van het dwergenglijbaantje op laten klimmen en zelf even op het bankje uitpuffen? Of ben ik dan onverantwoordelijk bezig? Als hij valt is het niet meer dan 50 cm. Bovendien landt hij op een zacht tapijt gemaakt van oude autobanden.

Echter, het irrationele angststemmetje in mijn hoofd zegt: zal je net zien dat hij de eerste peuter in Nederland is, die zijn nekje breekt in een van de duizenden speeltuintjes die voldoen aan 127 veiligheidseisen. En wie geef je in dat geval de schuld? Jezelf, degene die het speeltuintje heeft neergezet of het noodlot? Optie B is vaak de eerste reflex in onze maatschappij.

 

 

Angst is een belangrijk overlevingsmechanisme. Angst zorgt ervoor dat je aan de kant gaat voor leeuwen en veel te grote vrachtwagens. Maar teveel angst verstikt en zorgt ervoor dat mensen helemaal niet meer in beweging komen.

 

Een krentenbol eten

Zijn wij een door angst verlamde samenleving, is wat ik me afvroeg toen ik afgelopen week mij verder verdiepte in de vergunningsaanvraag voor het Rijnkennemerlaanontbijt? 6 juli willen we met een paar duizend mensen aan 500 meter tafel een krentenbol eten en die wegspoelen met een kopje koffie. Wat kan er misgaan op zo’n dag?

 

Heel veel. Althans dat gevoel krijg je als je aan de gang gaat met de vergunningsaanvraag. Ik ben verplicht om twee erkende EHBO-ers te regelen van wie ik de diplomakopieëen nu al moet overhandigen. Voor de potentiële slachtoffers moet er een EHBO-ruimte komen waar een koelkast staat, die geluidsgeïsoleerd en molestvrij is. Een deel van de eisen is logisch: het moet er schoon zijn en de ambulance moet er makkelijk bij kunnen.

 

Verlammend

Maar hoe ver moet je gaan? Wanneer kom je het op het punt dat de regels te verlammend werken en mensen afhaken terwijl ze juist mee willen doen. Bovendien kun je je afvragen, wat er nou mis kan gaan op zo’n dag? Elke dag ontbijten er duizenden mensen tegelijk thuis aan een tafel zonder EHBO. Nu gaan we dat toevallig samen doen.

 

 

Ik laat me in het leven niet graag door angst verlammen. Dus ik ga ervoor en voldoe graag aan alle eisen van de gemeente, maar het duizelt me wel. Utrecht zou nog zoveel leuker en mooier kunnen zijn als we allemaal wat minder bang waren, vaker het noodlot accepteerden en weer gingen léven.

 

Reactie schrijven

Berichten: 0