De strijd tegen het verval

Ik mag mijzelf en u graag wijs maken dat ik nog steeds in een frisse maagdelijke nieuwbouwwijk woon. Dat doe ik, eerlijk geschreven, ook een beetje omdat het dan voelt alsof ik al 9 jaar 30 ben. Een soort taalbotox, die heel goed werkt voor de binnenkant van het hoofd. 

 

Maar sinds kort kan ik er toch echt niet meer omheen. Terwijl de eerste paal van het centrum nog de grond in moet, stort de rest van Leidsche Rijn samen met mij alweer in. Wanneer het kantelpunt kwam, zou ik niet eens precies kunnen zeggen. Maar ineens is het verval daar, zichtbaar.

 

 

Hard gras wrikt zich dwars door geasfalteerde voetpaden heen net als mijn steeds stugger wordende beenharen door een 60 dernier panty heen priemen De stoeptegels naast mijn huis tonen een treffende gelijkenis met de rij tanden boven in mijn mond, ooit recht en stralend, nu scheef en met een lichte aanslag. Ik kan er nog steeds prima mee kauwen, maar ik moet wel opletten dat er geen dingen achter blijven haken. 

 

Verzakkingen

 

Ook verzakkingen zijn aan de orde van de dag in de Vinex. Zo lag de afgelopen drie weken de Musicalkade open voor een zware hersteloperatie. Inmiddels is ze weer zo gestut en zo glad getrokken dat Marijke Helwegen er een zuur mondje van jaloezie zou trekken als ze dat nog kon. Gladgetrokken ben ik niet, maar gestut wel in 2006 met een plastic matje dat voorkomt dat mijn ingewanden in mijn liezen zakken. Dat doet gewoon pijn.

 

Het fietspad aan de Rijnkennemerlaan kampt inmiddels over vele tientallen meters met dikke kronkelige spataderen van asfalt. De boomwortels van de prachtige Italiaanse die er naast staan zijn de ‘schuldigen’. De zwangerschappen van mijn vier prachtige kinderen deden het zelfde met mijn linker onderbeen. 

 

Gladstrijken

Bijna maandelijks voeren gemeentewerkers cosmetische freeschirurgie uit om de boel weer glad te strijken. Het fietspad staat vol met witte krijtstrepen waar er gesneden moet worden zoals plastisch chirurgen dat met hun afwasbare viltstiften op lichamen doen van vrouwen die dikkere borsten of dunnere buiken willen. 

 

 

Verval. Ik vind het maar een lastig iets. Wat pak je wel aan en wat niet? Dat is telkens de vraag. Ik hou het bij mijn kunststof matje en achtwekelijkse verfbeurt bij de kapper. Je kunt wel alles willen bedwingen met baksteen en botox, shovel en snijmes en jezelf het idee verkopen dat jij de controle hebt. Maar uiteindelijk is dat toch niet zo.

Reactie schrijven

Berichten: 0