Lieve Jan, help me.

Ik heb een rijke historie als het gaat om het kwijt(r)(m)aken van sleutels en dus al heel wat afgejammerd in mijn leven. Bij de oplevering van ons huis in 2005 kregen we er 12. Ik durf niet te tellen hoeveel er nog over zijn.

Van alles heb ik al geprobeerd om mijn sleutels bij me te houden. Op aandringen van Vinexoma, droeg ik jarenlang een knots van een lelijke Disney sleutelhanger van de slechterik uit Alladin bij me. Op een dag waren zijn armpjes alleen nog maar stompjes. 

Maar twee jaar geleden verdween zelfs dit gedrocht spoorloos. Koop dan een sleutelkastje, hoor ik u brommen. Heb ik en 95 van de 100 keer hang ik ze daar ook op. Maar er zijn van die dagen waarop ik met zes broden, een mud aardappelen en vier kinderen, die van alles willen, mijn huis binnen strompel en dan gaat het mis. De grond onder mijn voeten verandert spontaan in een Bermuda driehoek voor sleutels. Na zes weken hopen op een wonder, heeft Wouter de Huis onlangs mijn fiets open gedremeld.

 

Schuldgevoel

Los van de stress dat iemand de sleutel van je huis zou kunnen hebben, is er ook nog het verpletterende schuldgevoel als je je mede-hypotheekouder moet vertellen dat je weer eens een sleutel bent kwijtgeraakt. Sleutels kwijtraken went nooit.

Mijn laatste hoop is nu gevestigd op Jan Hooijmans uit seniorencomplex de Componist hier in Terwijde. Onlangs gaf hij mij een rondleiding in hun net geopende gemeenschappelijke huiskamer met bieropslag en dartboard, die hij samen met een stel andere doordouwers na jaren lobbywerk eindelijk voor elkaar kreeg bij verhuurder Mitros en de Gemeente Utrecht.

 

Discipline

Had ik maar een fractie van de discipline van Jan, dan raakte ik nooit meer een sleutel meer kwijt. Jaloers keek ik naar een een groot houtblok op het bureau van Jan. Ernaast lagen keurige bezettingschema’s (kaarten, schilderen, darten) voor de woonkamer zij aan zij met consumptielijsten. Aan het blok hout zaten de sleutels van de woonkamer en de koelkast. Jan had zelfs de aard van de sleutels in het blanke hout gebrandmerkt. ‘Zo raak je ze niet zo snel kwijt,’ voegde Jan er ten overvloede aan toe. JA JAN DAT SNAPTE IK ALS GEEN ANDER.

 

 

Lieve Jan, de zelfgebakken slagroomtaart van Frans was uit de kunst, de leverworst, de osseworst nog lekkerder en jullie gezelschap nog aangenamer. Ik wéét dat je dit leest, lieve lieve lieve Jan, wil je voor mij ook zo’n sleutelblok maken? 

 
Naschrift: Ik ben inmiddels dankzij Jan de gelukkige bezitster van een houten sleutelhanger met een sleutelkoord eraan vast. Ik grijp nooit meer mis in mijn tas en ben er heel erg blij mee.

Reactie schrijven

Berichten: 0