Lieve Ruben en Julian

Een jaar geleden maakte jullie vader jullie kwijt voor altijd. Een slepende ruzie met jullie moeder zoog hem in het allerzwartste gat. Hij ging samen met jullie samen naar een plek waar niks meer te kiezen is. Hij ontnam daarmee zichzelf en jullie de enige kans op een dag dat alles wel weer goed zou zijn en dat vind ik nog steeds zo ontzettend droevig. Want die dag was echt wel gekomen voor jullie alle drie, dat weet ik zeker. 

 

 

We zullen nooit weten wat jullie vader heeft gedacht.Een afschuwelijk verhaal vol kwellende vragen, verwijten en verdriet is al wat er over lijkt te zijn iets wat ooit zo mooi moet zijn begonnen.

 

We konden er nog weken over lezen in de krant. Ook ik las de interviews met jullie moeder met de vriendin van jullie vader. Misschien hoopte ik samen met zoveel anderen op een antwoord dat alles zou verklaren. Of misschien wel iets wat de pijn wat zou verzachten. 

 

Spijt

Maar na elk verhaal bleef ik achter met een gevoel van schuld en spijt. Het voelde niet goed. Alsof het ruzie maken om jullie gewoon door ging en ik daar, ongewild, aan meedeed door die verhalen te lezen. Het werd er alleen maar erger van.

 

Dus ik las de krant niet meer als het over jullie ging. Jullie verdienen het niet om alleen maar onderdeel van een gruwelverhaal te zijn. Jullie waren en zijn niet alleen dat verhaal. Pijn mag niet het enige zijn wat van jullie achterblijft. Want jullie waren ongetwijfeld vooral twee vrolijke en waarschijnlijk soms ook wat ondeugende jongetjes.

 

Dit jaar zijn we weer weg met de meivakantie. Net als vorig jaar toen iedereen jullie zocht. Dit jaar wil ik fijne herinneringen aan jullie maken Ruben en Julian. De krant laat ik ongelezen en als ik dan naar mijn jongens van bijna 9 en 11 kijk, dan denk ik ook aan jullie en moet vast glimlachen.

 

 

Want jullie waren vast ook te diep de zee in gelopen met opgerolde broekspijpen om daarna met een kletsnatte broek van een duintje af te rollen. Jullie hadden bij het strandpaviljoen vast ook om nóg een ijsje gevraagd, terwijl jullie een half uurtje geleden er al eentje op hadden. En eigenlijk is dat alleen maar heel erg logisch, want ijsjes zijn lekker en je gaat ervan lachen en lachen is fijn. Veel fijner dan huilen.

Reactie schrijven

Commentaren: 0