Geheime liefde

Ergens vorig jaar augustus begon het. Mijn man, toen 39, verdween in zijn verleden. De Smiths, the Cure en nieuwe bandjes die jaren tachtig muziek maken, klonken in huis. Hij begon kaartjes te kopen voor concerten. Veel kaartjes.  Overal in huis vond ik gele memobriefjes met daarop namen van liedjes en bandjes die ik niet kende. Als ik die briefjes opruimde werd hij boos. 'Dat was een Heel erg Belangrijk Briefje,' zei hij dan. 'S avonds verdween hij uren achter zijn computer. Daar leerde hij een man kennen die voor de eerste aanvankelijke verwijdering tussen ons zorgde.


Deze man, die tal van moeilijke standjes kende herstelde zelfs het contact tussen mijn man en zijn eerste vuurrode liefde. Een heftige liefde die jarenlang verborgen voor mij was gebleven, maar al die jarenlang wel in ons huishouden aanwezig was zonder dat ik het doorhad. Als ik 's avonds al in bed lag hoorde ik ze plezier maken. Die rooie, de internetman en mijn man. Ze probeerden zachtjes te doen maar ik hoorde het wel, hoe ze elkaar zacht beroerden. Telkens weer dezelfde melodie. Ze konden er geen genoeg van krijgen.


Ranke lijf

Voordat ik erg in had nam hij er een liefde bij. Geleend van een buurman die niet meer naar haar omkeek. Avond na avond streken mijn man's handen nu ook over haar ranke lijf. Ze was extreem fijnbesnaard, soepel en cool. Ze had alles wat ik niet had. En ze praatte vooral ook niet terug. Haar vier snaren resoneerden enkel een beetje op alles wat hij bij haar deed. 

Toen kwam zijn veertigste verjaardag in zicht en alles waar ik bang voor was, kwam uit. Het ging los. De vader van mijn kinderen begon afspraakjes buiten de deur te maken. Na een vluggertje op een station in Gouda nam hij er een gewoon een mee in een tas naar huis. Schaamteloos. Het geleende exemplaar van de buurman bleek zo goed te bevallen, dat hij zichzelf via internet eenzelfde exemplaar zich toe-eigende. 


Harem

Ook reisde hij op een avond af naar Amsterdam, terwijl ik achterbleef met vier kinderen  pannen vol aardappel -en jusresten en een ontploft huis. Maar hij hield niet op en sleurde gewoon een zwart-wit halfbloedje mee zijn harem in. Ze deed het voor weinig, zei hij. Haar vorige bespeler gaf niks om haar. Hij zou wel voor haar zorgen.


En of hij dat deed. Al zijn verjaardagsgeld spendeerde hij aan die rooie en dat halfbloedje. Hij kocht een apparaatje voor ze waarmee hij ze tot grote hoogte kon bespelen. Zonder gene vertelde hij me over de ongekende mogelijkheden van dat ding en wat hij zijn grote liefdes daarmee kon laten doen. 

Ik zweeg en keek toe. Ook toen mijn liefje op een dag zelfs thuis kwam met drie versterkers thuis kwam. Hij mompelde iets iets over een 'veiling'. Ik gaf me over. Tegen zulke krachten is geen enkele vrouw opgewassen.

 

Vroeger was ik altijd verliefd op gevoelige  jongens die gitaar, speelden. Maar uiteindelijk trouwde ik een man die van voetbal hield een goede pan nasi kan maken en altijd eerst kijkt wanneer de bus ergens teruggaat.  En kijk nu. Als ik 'avonds uitgeteld op de bank lig,  staat daar alsnog de jongen van mijn dromen en die jongens is gewoon mijn man. Ik denk dat wij de enige midlife crisis doormaken waarvan een huwelijk opbloeit. 

Reactie schrijven

Berichten: 0