Chuckies in je hoofd

Voor periodieke angstklanten zoals ik, is het hebben van vier kinderen een vloek en een zegen. Vooral als ik moe ben, en dat ben je vaak als moeder, ligt in elke ambulance die ik hoor mijn oudste zoon die alleen terugfietst van zijn voetbaltraining en betekent elke verslikking van ons peutertje in een broodkorst zijn verstikking.

 

Gelukkig gaat er tegenwoordig bij mij een tweede alarmbelletje af als mijn hart als een dolle begint te kloppen als ik alleen maar dènk dat mijn dochter op het fietspad door een scooter ondersteboven gereden zou-kunnen-worden. 'Je bent te druk en maakt je te druk.', spreek ik mezelf dan toe.  Ik neem gas terug en ga tegelijk met mijn jongste kuikentje op stok. Doe ik dat niet, dan wordt de angst mij de baas. En dat is best wel zonde voor je humeur en van je leven.


Chuckie onderaan de trap


Hoewel tal van zelfhulpboeken en een cursus mindfullness voor moeders, mij al veel leerden over het fenomeen angst, zijn mijn kinderen uiteindelijk mijn allerbeste therapeuten geweest.

Mijn een na oudste was een tijd bang dat filmpop Chuckie onderaan onze nieuwbouwtrap stond met twee messen. Hoewel hij de film nooit zag, joeg het verhaal alleen al hem de stuipen op het lijf. Het feit dat zijn hele lijf meedeed aan die angst, bewees voor hem dat Chuckie wel in ons huis moest wonen. Waardoor hij nog banger werd.


Stap voor stap fileerden we samen onderin zijn stapelbed zijn vrees. Was hij bang voor een pop onderaan de trap of was hij bang voor het idéé van een pop onderaan de trap? Was het echt of een plaatje in zijn hoofd? En als we nou eens samen naar dat enge plaatje zouden kijken of iets geks met Chuckie zouden doen? Een luier aandoen bijvoorbeeld? We maakten Chuckie steeds een stukje minder eng. Want als je maar lang genoeg naar Chuckie kijkt zoals hij eigenlijk is, een mechanische pop in een film, doet hij je niks meer. Of beter gezegd doe jij jezelf Chuckie niet meer aan. Net zolang totdat je in ieder geval niet meer wakker ligt van Chuckie of zelfs een beetje kan lachen om de malle verzinsels uit je brein.


Wat als?


Met onze volwassen zorgen is het eigenlijk niet anders als met Chuckie. Uren kunnen we wakker liggen wakker liggen van dingen die niet eens waar zijn. Wat als ik mijn baan kwijt raak? En als je je baan kwijt bent; wat als ik over een jaar mijn huis niet meer kan betalen? De wat als-gedachte is een grotere sloper dan de feitelijke rampspoed zelf. Want als het echt spannend wordt in het leven, blijk je vaak over meer moed te beschikken dan je dacht. 

 

Met mijn kinderen herhaaldelijk kijken naar en praten over hun angsten is een van de belangrijkste en fijnste dingen van mijn moederschap. Onze 'ik-ben-bang-gesprekken confronteren me keer op keer met mijn eigen Chuckies en dat is dè manier om Chuckies uit te schakelen. 

Reactie schrijven

Berichten: 0