Participatiesamenleving

Onlangs zat ik anderhalf uur in een bootje om het dorpje Toankadibe in het Noord-Oosten van Madagascar te komen voor een schoolbezoek. Het was de enige manier om er te komen. Onderweg kwamen we tientallen mannen tegen die in hun eentje in uitgeholde boomstammen grote stenen vervoerden. Af en toe hadden ze teveel mee en moesten ze naar de oever om het water uit hun gammele bootjes te scheppen. Aan de waterkant deden vrouwen de was naast graatmagere koeien. Het was kleding die wij in containers op grauwe parkeerplaatsen dumpen, omdat de kleur of het model ons niet meer aanstaat. 


Toen we aankwamen bij het dorp stond er, we waren er inmiddels al aan gewend dus we gingen niet meteen meer door de grond van schaamte wegens ‘teveel eer’, een honderdenkoppig zingend welkomstcomité klaar. Al zingend en klappend liepen we een kilometer lang hobbelig kleipad af en kwamen aan bij de school. 


Volkslied


Daar stonden tientallen kinderen keurig in rijen opgesteld. Op hun hoofd droegen ze een geinig groen gevlochten hoedje van riet. Na het hijsen van de vlag en het zingen van het volkslied verdwenen ze in groepen van zestig zonder gedoe, geklier en geduw hun klassen in.

 Daar gingen ze stil en geconcentreerd aan het werk in een gammel klaslokaal gemaakt van golfplaten en hout. De binnenruimte was met plastic doeken verdeeld in drie ruimtes. De schoolbanken waren van het hardste hout mogelijk gemaakt.


In het gloednieuwe cycloonbestendige schoolgebouw op het terrein, gebouwd van beton, steen en staal kregen we uitleg van de schooldirecteur. De school was gebouwd met geld ingezameld met een pluchen beestenactie door een Zweedse meubelreus en neergezet door Unicef. 


Boot 


Maar liefst 500 ouders hadden meegeholpen de bouwmaterialen van de boot naar de bouwplaats te sjouwen. Verder legden ze latrines aan voor de kinderen. Op een lege maag en met hun blote handen. Omdat de staat in Madagaskar al jaren op zijn gat ligt, werden de meeste leraren van de school door de gemeenschap van een zeer karig salaris voorzien. 

 

Wij verwende Vinexouders klagen al als we een keertje luizen moeten kammen op school.  Onze kinderen weten niet eens hoe ze netjes in een rij moeten staan. Onze leraren krijgen klassen met 28 kinderen amper stil. Het wordt hoog tijd dat er ontwikkelingshulp uit Madagaskar naar Nederland komt, willen ooit een kans maken op een participatiesamenleving. We kunnen er goed voor betalen.

 

Reactie schrijven

Berichten: 1
  • #1

    Marlies Maas Geesteranus (maandag, 03 november 2014 10:40)

    Zó waar, wat kunnen we veel leren als we onze arrogantie laten varen...