Een guerillawinkeltje in de Vinex

In de Vinex is alles tot op de millimeter gepland. Elke struik, elke boom, krijgt eerst op papier een plekje voordat er echt iets in de grond wordt gestopt. Onze winkels verrijzen eerst in ambitieuze bestemmingsplannen, voordat je maar ergens een rookworst of een nieuwe onderbroek in je tas kunt stoppen. Er zijn zelfs winkelcentra al ingestort voordat ze überhaupt zijn gebouwd. 

Niks onstaat zomaar. En als het wel zo is, is dat automatisch ‘tegen’ de regels, want het stond niet in het plan. Ik kan me er er nog steeds over verbazen dat je in een ‘vrij’ land zo weinig mag en dat iedereen zich daar ook zo gedwee bij neerlegt.


Geen moer van aantrekken


Ergens in de Vlinderbuurt in Parkwijk is er iemand die zich geen moer aantrekt van die regels en een gezellig guerillawinkeltje aan huis is begonnen en ik word daar ontzettend blij van. In haar kamerhoge raam heeft buurtbewoonster Marjon, vijf stellingkasten neergezet met daaropa allerhande koopwaar, zoals bestek, pannetjes en laarzenspanners. Als de kerstlampjes in de etalage aan zijn, dan is het winkeltje open en kun je aanbellen. Achter de stellingkasten heeft ze lakens opgehangen. ‘Mensen willen gewoon even op hun gemak kijken, zonder dat ze mij meteen binnen zien zitten.’


Afgelopen dinsdag belde ik aan voor een paar vooraadbussen en kwam vervolgens binnen niet meer van mijn stoel af van de gezellige kletspraat. De ‘winkel’ was een beetje uit de hand gelopen vertelde Marjon. Ze was begonnen met 1 kast met kleine zakjes loomelastiekjes voor 10 cent. ‘Ik had er veel te veel gekocht, dus ik dacht als ik ze verdeel, dan kan  ik er kindjes uit de buurt blij mee maken.’ Over de mogelijk illegaliteit van haar winkeltje waar bijna niks duurder is dan 5 euro zegt ze: ‘Ik heb eigenlijk geen idee of het mag, ik vind het gewoon leuk.’ Klinkt mij als een uitstekend argument in de oren.

6 jaar geleden verhuisde Marjon uit Kanalen eiland naar haar aangepaste woning in de Vinex, maar als het kon verhuisde ze morgen weer terug. Marjon vindt de Vinex saai. 

 

Het winkeltje bracht daar gelukkig verandering in. Door haar loomelastiekjeshandel kent ze inmiddels alle kinderen uit de buurt. In de etalage verkoopt ze ook kettingen die zijn gemaakt door haar Marokaanse buurvrouwen. ‘Het gaat me niet om het geld, want rijk word ik er niet van. Maar door zo’n winkeltje komt iedereen bij je aanbellen en leer je mensen kennen. Dat vind ik fijn.’ 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    ineke (maandag, 09 maart 2015 12:35)

    Ga zo door moet meer in de wijk komen

  • #2

    Joyce (maandag, 09 maart 2015 20:44)

    Super Marjon!

  • #3

    Kitty Kilian (dinsdag, 07 april 2015 15:43)

    Ja, leuk, wilde winkeltjes. Wij hadden vroeger een etalagegalerie. In de Teelingstraat. Ik heb er weleens een studie over gezien. Mooi fenomeen.