En toen was het alweer 2015

Het gebeurde ongeveer een week geleden, er was champagne, er waren buren en oliebollen. Er versprong een wijzer op een klok en plotseling was het 2015. Niet alleen omdat het zo was afgesproken, maar vooral om het ook echt zo was en vóelde. 

Natuurlijk, zie je het jaar waarin je 40 wordt, al jaren vantevoren aankomen als je zo nu en dan op de kalender kijkt. Maar toch, nu het bijna zover is, voelt het vreselijk onverwachts. 

 

Sinds ik in de Vinex woon lijkt het wel of iemand de tijd op Fast Forward heeft gezet. Buurjongetjes die gisteren nog in een tuinbroekje en rubberen kaplaarsjes op hun loopautootje voorbij kwamen, kijk ik ineens recht in de ogen als ze tegenover me staan. Op onze afzuigkap ligt een compleet afgedankt melkgebit. In de woonkamer zwerft al maanden een boekje waarin wordt uitgelegd hoe je in Utrecht je kind op de middelbare school krijgt. 75% procent van mijn kinderen heeft een zwemdiploma. De helft steekt al vuurwerk af. 


Commode verkocht


We hebben eergisteren de commode na 11 jaar trouwe dienst verkocht. Tijdens de uitverkoop liep ik onnandenkend naar de afdeling maat 56 tot en met 92, totdat ik al die schattige trappelpakjes zie en besefte; dit is nu echt voorbij.

Hoe kan dat nou? Gisteren had Vinexzoon 1 nog schoenmaat 22 en trapte hij nog balonnen in de struiken samen met mijn vader en lurkte hij aan een tuitbeker.


Nu heeft Vinexopa een rollator en vertrekt Vinexzoon 1 binnenkort ‘s ochtends met een tas vol boeken op een net iets te grote fiets naar het volgende hoofdstuk van zijn leven.Ik troost me met de gedachte dat er nog een baby in huis in de vorm van Vinexzoon 3. Maar inmiddels maakt die baby legpuzzels van 24 stukjes en praat hij over dingen die een week eerder zijn gebeurd. 


Toen we in de kerstvakantie filmpjes keken,  afgespeeld met een videocamera uit een tijd dat er nog geen Iphone’s bestonden, zagen mijn moeder en ik het ‘ineens’. Van vier kinderen en 12 verstreken levensjaren, krijg je een echt een ander/ouder hoofd. Vooral ik.  Kijkend naar de filmpjes, werd ik overspoeld door weemoed, maar toen ik de volgende ochtend in de spiegel keek, zag en voelde ik vooral tevredenheid. De eerste veertig jaar van mijn leven hebben mij genoeg gegeven, om vol vertrouwen en vooral met zin aan de (hopelijk) volgende veertig te beginnen. 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0