Poolse landdag

Afgelopen week gaf de wijkraadvoorzitter van Leidsche Rijn Xander Coolen er sufgeluld en moegestreden, de brui aan. Negen jaar lang zette hij zich onververminderd enthousiast en vrijwillig in voor de Vinex. Dat een rasoptimist als Coolen zo abrupt stopt, is zorgelijk. Dat maar liefst drie wethouders direct een gesprek wilden met de gefrustreerde wijkraadvoorzitter, ook. Immers hun eigen raadsleden, vaak aanwezig bij Wijkraadvergaderingen, weten ook wel waar Coolen’s pijn zit. Waarom nooit actie ondernomen?

 

Al sinds onze verhuizing naar de Vinex ben ik een redelijk trouw bezoekster van de Wijkraadavonden. Al was het maar omdat je na afloop een borrel kreeg. Bovendien was het, althans dat dacht ik, een mooie manier om mee te bouwen aan onze wijk. Tenslotte zijn wij degenen die moeten wonen en leven in de plannen van ambtenaren en projectontwikkelaars. Wij ervaren aan den ljive wat wel en niet werkt. 


Zinloosheid

Maar in de loop der jaren, bekroop ook mij een gevoel van zinloosheid. Als je voor de zoveelste keer dezelfde ongelukkenkruising op de vergaderagenda ziet staan, zinkt de moed je in de schoenen. Als de aanwezige doorbetaalde verkeersambtenaar om half tien ‘s avonds dan ook nog eens onderuitgezakt in zijn stoel ligt te mopperen dat hij naar huis wil, raak ik gewoon geïrriteerd. Als diezelfde ambtenaar een week later ook nog een half uur te laat komt voor een verkeerschouw, waar de aanwezige bewoners vrij voor nemen van hun werk, dan knapt er uiteindelijk iets in je burgerzin. En al helemaal als je bedenkt dat het om twee stopborden en twee stopstrepen ging. Het is maar 1 voorbeeld uit vele frustrerende vergaderingen.


Zwijgende meerderheid


Als het zo gaat, heb je geen zin meer om een oppas te regelen en je je te haasten om bij een wijkraadvergadering te kunnen zijn. Dan breng je spaarzame vrije avond ook liever netflixend door op de bank, net als de rest van de zwijgende meerderheid.


Bovenop het systeem van de Wijkraden heeft de huidige coalitie nu ook de zogenoemde stadsgesprekken geïntroduceerd. Betrokken als ik ben, ben ik één keer naar zo’n stadsgesprek geweest. We zaten met een paar honderd mensen te kakelen en schreven het belangrijkste gekakel op vellen papier. Wat daar de waarde van was en wie er wat mee moest gaan doen, was volslagen onduidelijk. Zo langzamerhand bekruipt mij het gevoel dat het stadsbestuur van Utrecht verandert in een Poolse Landdag en de ambtenaren het uiteindelijk het voor het zeggen hebben.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0