Korte metten met de moestuinmode


Net, nu ik had besloten, om de stadslandbouw en daarmee mijn totaal naïeve verlangen naar een zelfvoorziend bestaan, vaarwel te zeggen, brengt een grote kruidenier mij ernstig in de verleiding om het toch weer te proberen. Met de mini-moestuintjes had de Albert Heijn voor het eerst een spaar-actie waar ik niet depressief van word. 

Nog dagelijks trap ik in alle hoeken van ons huis op Moppersmurf, Woodie uit Toystory, mini-potjes mayonaise en kabouterkaasschaafjes. Ik glij uit over voetbalplaatjes, wuppies, mini-boerderijtjes en superdierenplaatjes. Oh wat is erom gezeurd, oh wat er is niks mee gedaan.


Poppige zaadbakjes


Maar nu met die poppige zaadbakjes ben ik degene voor wie ik streng moet zijn. Dat zit zo. Na twee jaar aanmodderen, moet ik tot mijn grote spijt concluderen dat de mini-moestuinmode voor mij een vruchteloos project is gebleken. 

Honderden euro’s heb ik er inmiddels aan uit gegeven; mest, zaden, bakken en goedmaakplantjes, omdat de zaden, die ik binnen voorkweekte, in wiebelige waterscheuten waren veranderd.


Alles bij elkaar heeft  me dat nog geen drie kroppen sla, 24 sperziebonen die op dikke totempalen leken, acht misvormde wortels met een ernstige groeiachterstand, drie kilo melige tomaten en verschrikkelijk veel peterselie opgeleverd.


Oh wat had ik de smaak te pakken. Naast mijn moestuinbak bij de Halte Terwijde, knalde ik vorige zomer ook nog nog vier vierkante moestuinbakken in mijn eigen achtertuin. Een vrachtwagen bracht tientallen zakken aarde, die ik stuk voor stuk leegschudde. Ik liep er een week krom van.


Hemelbed van sla

Maar wij  zouden elke avond vers uit eigen tuin eten. Ik zou met een geblokte theedoek in mijn haar neerknielen bij mijn hemelbed van sla en zo mijn kinderen kennis laten maken met ‘echt’ en ‘onbespoten’ eten, zoals die vrouwen uit tijdschriften waar alles op rolletjes loopt. Maar daar dachten de buurtslakken, die er met de oogst van doorgingen, net zo over. Dat ik de bakken in de schaduw van onze romantische kersenbomen had gezet, bevorderde het groeiproces ook al niet. 


Die romantische kersenbomen, waar we kilo’s kersen van zouden eten. Kersen, die er op zich ook aanzitten, maar waar de eksters elke keer net effe wat eerder bij zijn dan wij. Kortom, de moestuinbakken uit mijn tuin moet ik al maanden naar school brengen want beloofd. Mijn grasbak bij de Halte is te geef. Ik ben tot de conclusie gekomen dat kropsla uit de supermarkt stukken voordeliger is en dat smaakbeleving vooral tussen de oren zit.


Naschrift


Alle uitgekomen moestuinzaadjes hebben inmiddels hun weg naar de bruine Kliko gevonden

De moestuinbakken staan inmiddels op school

Reactie schrijven

Berichten: 0