Wipkippen met wifi; sounds like a plan 2 me.

Foto: Erik van 't Wout
Foto: Erik van 't Wout

Onlangs hield de gemeente Utrecht een (goedbedoelde) draagvlakmeting voor een 1meter hoge heg rondom de voetbalkooi voor ons huis. Ik hoopte op een grapje, omdat ik niet kon geloven dat er iemand in ruil voor salaris namens de gemeente brieven schrijft om te vragen wat wij van een plant vinden. Maar er kwam een tweede brief, ruim voor 1 april, dus het moest wel waar zijn. 

Van de 52 huizen hadden er 9 bewoners gereageerd waarvan drie negatief dus de heg komt er. Interessant waren de tegenheggers. Een van de anti-heg-argumenten was dat het zicht op de voetbalkooi zou worden ontrokken, waardoor het een hangplek/ontmoetingsplaats zou worden. Huh, dat is de kooi al?


Ook vonden de bezwaarmakers dat een heg het zicht op het spelende kinderen zou belemmeren. Wat een kul. Kinderen korter dan 1 meter hou je in een waterrijke buurt liever op grijp dan op kijk-afstand zijn. En eigenlijk hebben die peutertjes ook niks te zoeken in de voetbalkooi tenzij je ze als kegel wilt inzetten.


Verantwoord houten hobbelpaard


Kleine kindjes in Leidsche Rijn komen echt niks tekort, behalve soms wat centimeters. Er is altijd een geschikt speeltuintje vlakbij. Je struikelt hier over de duikelrekken, glijbaantjes, klimtoestellen, kabelbanen, zandbakken, nestschommels, kruiptunneltjes, draaimolentjes, evenwichtsboomstammen, klimmuurtjes, hangladders, hangmatten enzovoorts. Werkelijk, er staat hier voor een fortuin aan kort bereden wipkippen. Twee halen heen en weer en ze springen er weer af. Wat het verantwoorde houten hobbelpaard voor onze woonkamers is, is de wipkip voor de openbare ruimte; een dure sta-in-de-weg aangeschaft op basis van aannames. Er is namelijk geen kind dat een half uur achter elkaar wipkipt. Maar dit terzijde. 


Een beentje breken zit er in zo’n speeltuintje  ook niet meer in, want ze vallen zacht in het zand of op een verend tapijt van rubber. Kortom, als het om onze Emma’s, Daantjes, Isa’s, Finnetjes en Luna’s gaat, zijn hier in Overkanaal kosten noch moeite gespaard. Hoe vreemd is het, dat dat allemaal op een dag ineens voorbij is. Dat  realiseerde ik me toen ik onlangs plaatsnam in de jongerenhangplek bij park de Hoge Weide; een uitgebrande, natgeplaste, doorgeroeste zeecontainer in een klaagluwe zone van de Vinex. Op de grond lag een leeggedrukte strip Methylfenidaat, een middel tegen concentratiestoornissen en ondanks de lentezon, sloeg me dat even helemaal lam.


Zeecontainer

Ik moest denken aan Vinexzoon1 die, net als zijn honderden leeftijdsgenoten hier, na de zomervakantie naar de middelbare school gaat en dan dus ineens bij die groep jongeren hoort voor wie die zeecontainer is neergezet. Mijn weke moederhart had het er maar zwaar mee. Puur op basis van zijn leeftijd, een overslaande stem, wat pukkels en een vlassig snorretje en vooruit, eventueel wat hormonaal aangedreven balsturig gedrag, is hij straks enkel nog welkom op dit soort deprimerende plekken? Ik hoop dat we met z’n allen niet vergeten dat, toen wij jong waren, er nog buurthuizen bestonden en dat pubers in een speeltuintje, gewoon pubers in een speeltuintje waren. En verder zeg ik rust alle wipkippen met Wifit uit. Zul je zien, dat ze alsnog hun geld gaan opbrengen.

Reactie schrijven

Berichten: 0