Avond4daagse

Afgelopen week kwam er met gestrekt been in. Met 2 ouders met werk, 2 lopers op de 10, een op de 5 en een peuter met een bedtijd bleek Avon4daagsse 2015 een logistieke puzzel die moeilijker was op te lossen dan het cryptogram in een bekakte kwaliteitskrant; whaaa stress. Al op avond twee kreeg ik een oranje hesje, een fluit en een speelgoed walkietalkie toegestopt.  ‘Jij wil trekken, toch?’  Waarom ‘vergeet’ ik niet zoals sommige andere ouders, de kinderen in te schrijven? Waarom ben ik zo prestatiegericht dat ik meteen alle avonden als begeleider mee wil om er vervolgens achter te komen dat ik op dag drie niet kan, omdat ik een lezing heb voor een katholiek vrouwennetwerk voor het verstedelijkte platteland?


Groene herfst

Dinsdagavond merkte Vinexzoon 2 op de heenweg al scherp op dat het een ‘groene herfst’ was. Halverwege vroeg Vinexdochter: ‘Mag ik ook niet gaan?’ Laat maar want dan mag ik ook mijn snoep niet opeten. Ik loop wel. Mama, mijn handen doen zo’n pijn van de kou.’

Regen, hagel, windstoten; toen we bij het vertrekpunt in het Amaliapark aankwamen, plakte mijn winterjoggingbroek al koud en klef tegen mijn bovenbenen aan en moest ik nog tien kilometer met 2500 schreeuwende kinderen. Mijn kinderen jammerden over koude handen en ik vervloekte mezelf dat ik ze toch niet had gedwongen handschoenen aan te doen en een muts op te zetten Maar ja, wie verwacht er dan ook een Avondvierdaagse in de winter?


Ik vond het eigenlijk al een Olympische prestatie, dat ik die dag had gekookt en ze behalve een fles water, een boterhamzakje met zes snoepjes óók nog gesneden appel en komkommer in een bakje mèt een dekseltje mee had meegegeven én een regenjas voor ze had gevonden. Want zie in mijn keukenla maar eens drie plastic bakjes met passend deksel te vinden en überhaupt drie niet te kleine onbeschimmelde regenjassen. 


Schijtweer


Enfin. Er is één voordeel aan het ‘trekker zijn’  Je mag het tempo bepalen. Je hoeft niet te wachten op plassende kinderen die hun veters moeten strikken. En kinderen die met hun hoofd in hun rugzak met vijf kilo snoep strompelen, kun je helemaal negeren. Die zijn voor de ‘duwers’.  Vanwege het schijtweer was, besloot ik de pas er stevig in te zetten. Er was alleen één probleempje. De trekker wordt altijd begeleid door een hyperactieve kopgroep, die altijd achter de trekker moeten blijven, maar dat nooit doet en dus ontstaat er een wedloop; een wandelwedstrijd tussen twee lange benen van 40 jaar oud tegen 20 beentjes van gemiddeld 10 jaar .


Deze ADHD-kopgroep bestaat voornamelijk uit jongetjes, met dodelijke hoeveelheden gekleurd snoep, een grote mond, een indrukwekkend arsenaal aan vieze liedjes en een kleine blaas. Mensen zoals ikzelf eigenlijk, op het piemeltje na dan.Kortom; we waren er zo, ik lachtte me dood en kreeg twee prachtige complimenten:  ‘Wil je morgen weer de trekker zijn?’ en ‘Mama, mijn vrienden vroegen of je thuis ook zo leuk bent?’  Kan ik me al inschrijven voor volgend jaar?

Reactie schrijven

Berichten: 0