Een geodriehoek voor twee grote blauwe ogen

12 jaar geleden werd ik midden in de nacht wakker in een ziekenhuisbed. Ik voelde me alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden. Rechts naast mij lag een klein hoopje mens. Het staarde mij aan met twee grote blauwe ogen. De volgende ochtend namen we het hoopje ingesnoerd mee in een plastic bakje. Wat waren we bang dat hij stuk zou gaan.  Uiteindelijk viel het mee, want onlangs kreeg hij een brief waarin stond dat ik voor hem een geodriehoek en een passer moesten kopen en dat hij was ingedeeld in klas 1a.


‘Koop maar drie geodriehoeken, want ze raken altijd kwijt of stuk’ zei mijn beste vriendin met drie grote zonen en die uit weemoed af en toe mijn peutertje ‘leent’.  Geodriehoeken blijken nog steeds 0,49 cent te kosten; een klein maar geruststellend detail in deze tijd van grote veranderingen, waardoor mijn keel al weken wordt geteisterd door grote brokken. Zo’n eindmusical is gewoon een terreuraanslag op je moederhart.


Brugklas


Voor het eerst roept een stap in het leven van mijn kind, tal van oude, maar o zo levendige herinneringen bij mezelf op. Voor mijn gevoel ging ik zelf vorig jaar nog naar de brugklas in een witte broek van C&A, een fluoriserend roze-wit gestreept shirt en een paar witte tennisschoenen.

Zijn angst of hij al zijn spullen wel op tijd bij elkaar heeft, herken ik maar al te goed. ‘Hoe weet ik nou wat ik mee moet nemen naar school?’  Ik stel hem gerust: ‘De eerste weken, pakken we samen je tas in.’ 


Gelukkig is er in 28 jaar tijd  een hoop geschrapt van de Lijst; zoals de verplichte bruine leren boekentas, die altijd uit je snelbinders ontsnapte en waarmee je met je onvolgroeide lichaam compleet uit het lood liep. Had je een goedkoop exemplaar van plastic dan stond je regelmatig met alleen maar het hengsel in je hand. Ook de verplichte blauwe gymbroek met wit shirt is niet meer. Wat blijft is het uitdrukkelijke verbod op zwarte zolen in de gymzaal.


Betere keuzes


Als mijn oudste en ik samen bij een winkeltafel vol agenda’s staan, constateer ik dat hij nu al betere keuzes maakt, dan ik destijds. Ik ruilde mijn dure ‘ah mag ik ‘em alsjeblief mama’-Next Generation-agendaal al na een maand in voor een kaal exemplaar, omdat ik daar zelf plaatjes van Tom Cruise in kon plakken.  Nadat mijn zoon alle agenda’s heeft doorgebladerd, twijfelt hij eventjes bij een exemplaar van Donald Duck. Hij legt hem terug wegens waarschijnlijk te kinderachtig. Uiteindelijk kiest hij voor een kale zwarte agenda van drie euro. ‘Hier kan ik tenminste goed mijn huiswerk in op schrijven. Die andere agenda’s zijn zo ‘druk’.’  Het is overduidelijk. Mijn oudste zoon is klaar voor de middelbare school. Nu ik nog.

Reactie schrijven

Commentaren: 0