Geodriekhoek

‘Heb je het al gehoord van het ongeluk?’ Het is maandagochtend en ik sta in de kantoorboekhandel om twee nieuwe geodriehoeken voor Vinexzoon 1 te kopen. Een is er na vier weken middelbare school kwijt en de andere heeft hij zo met balpen toegetakeld dat de loodlijn uit het zicht is verdwenen. Vinexzoon 1 is een confronterende hernieuwde kennismaking met de Marieke van 28 jaar geleden.


‘Ongeluk?’ Jeanette, de verkoopster in de boekwinkel steekt van wal: ‘Ik was de honden aan het uitlaten en ik zag die auto op de kruising afrijden en dacht nog ‘Waarom rem je niet? En toen een enorme klap. Dat meisje vloog echt meters hoog door de lucht. Ik ben er meteen naar toe gegaan. Ze zakte steeds weg. Als ze geen helm op had gehad, was het zeker slecht afgelopen.’


Puntgaaf geboren


’s middags zit ik op het bankje voor mijn huis. De hele dag spookt het meisje met haar scooter door mijn hoofd. Puntgaaf geboren, heel gehouden met autostoeltjes en zwemdiploma’s en dan ben is ze ineens de zoveelste puber die op deze onoverzichtelijke schuine klote-kruising in puin wordt gereden door een onoplettende automobilist. Aangereden op een plek waar mensen die wel stoppen en goed kijken al met angst en beven overheen gaan, omdat er soms toch ineens iemand in je ooghoeken opduikt. 


Terwijl ik van de laatste zomerzon probeer te genieten komt mijn overbuurvrouw aan gebeend. Ze zijn vorig jaar uit Amstersdam hiernaar toe verhuisd. Voor de kinderen, omdat het veiliger zou zijn. Ze briest. Ze vertelt over de klap, die zelfs achter het hoogrendementsglas te horen was en dat ze zo boos is en dat ze zich schuldig voelt, dat ze niet eerder heeft geprotesteerd tegen de veel te summiere herinrichting.

Ze vertelt dat ze de verantwoordelijke verkeersambtenaar heeft gebeld, die de slordige herinrichting van de kruising heeft uitgevoerd. Ze zei tegen hem: ‘Maak er een haakse kruising van.’ Hij zei: ‘Bedankt voor de tip,’ en knalde de telefoon erop.


We moeten iets.. Maar wat? Ik weet het niet meer. Blijkaar zijn mank gereden kinderen niet genoeg reden voor de Gemeente Utrecht om de kruising grondig aan te pakken.  Dan is het kwart over vier. Vinexzoon 1 is nog steeds niet thuis. Hij fietst sinds een maand elke dag over het fietspad langs de Rijnkennemerlaan naar de middelbare school en passeert tig van deze onoverzichtelijke schuine voorrangskruisingen. Een weeffout die kilometers lang doorgaat, omdat er een stedenbouwkundige  die het nut van rechte hoeken niet inzag, zijn gevaarlijke gang heeft mogen gaan.


Geen antwoord

Normaal gesproken zou Vinexzoon 1 al om kwart voor vier thuis moeten zijn. Ik probeer hem te bellen en stuur een appje. Geen antwoord. Kijk zelfs of er geen ongevalsmelding is. Mijn hart zit in mijn keel. Dan komt hij om 16.20 vrolijk aangefietst. Ik vertel hem over het ongeluk en dat ik zo ongerust was. Hij lacht breeduit: ‘Oh, ik was nog even naar het winkelcentrum. Mam, ik ben echt niet zo’n zombie die append met oordopjes in op zijn fiets zit. Ik kijk echt wel uit hoor.’

Reactie schrijven

Commentaren: 0