Houten borden om van te vomeren

Ik weet niet wat het is, maar ik krijg vlekken in mijn nek van de meeste woontrends. Bij elke nieuwe woonhuishysterie, borrelt er in mij een soort hatelijkheid op, waar ik, gelukkig, alleen zelf last van heb. Het beving me voor het eerst begin jaren negentig toen iedereen in Veenendaal West met kerst bedacht dat een op-en-neer-trappetje met nepkaarslicht in de vensterbank, gezellig was. Ik vond van niet. Blijkbaar ben ik de puberteit (op dit gebied) nooit te boven gekomen.


Houten ganzen

Niet lang daarna verschenen de in massaproductie gefiguurzaagde houten ganzen. Mensen die geen aantoonbare affiniteit met ganzen hadden, plaatsten ze voor het raam  Een code? Om te zeggen dat ze in waren voor buitenechtelijke seks? Ik wacht al 25 jaar op antwoord: Waarom nou toch? Het was ook in die tijd dat in Nederland de Jan Bouvritis symmetritis uitbrak: het alles in setjes van twee of zelfs vier in je vensterbank zetten. Voor mij hèt bewijs dat veel mensen niet nadenken, omdat ze iets in veelvoud aanschaffen wat ze sowieso niet nodig hadden. Leidsche Rijners lijden hier bovengemiddeld veel aan. 


Wat is dat toch met bepaalde woonrages dat ze ineens overal zijn? Maar vooral; waarom kan ik er niet een keer eentje begrijpen, omarmen en er blij van worden? Neem nou bijvoorbeeld de huidige steigerhouten bordenhype met daarop quasi filosofische/ opbeurende teksten. Je wordt er in elke meukwinkel mee doodgegooid. Ik wil erop spugen als ik ze zie. Zou het jaloezie zijn? Dat ik  mensen benijd die wel blij worden van een houten bord met geraaskal erop?


Passief agressief


De teksten zijn vaak braakopwekkend, bevatten (zeker de Engels) tal van spelfouten en zijn passief agressief van aard.  Vooral de moederborden. ‘Hotel mama. 24/7 open. Onbeperkt eten&drinken, snoep alleen op bepaalde tijden, was en strijkservice Huiswerkbegeleiding Taxiservice. Dit hotel wordt met veel liefde gerund.’ Als het echt met liefde werd gerund, hing je zo’n bord niet op. Echte liefde is onvoorwaardelijk.  Dit bord zegt eigenlijk: ‘Kinders, jullie zijn een stel ondankbare varkens en eigenlijk zou ik jullie na 18 jaar een rekening moeten sturen, waarvan ik na betaling, de rest van mijn leven met mijn luie moederreet op de Bahamas kan zitten.’

Dan zijn er de opendeur-we-doen-niet-aan-interpunctie-en-hoofdletters-en-eigenlijk-zit-je-er-net-naast-met-je-tekst-borden ‘In dit huis... leven wij hebben we plezier maken we ruzie zeggen we sorry maken wij fouten spreken we de waarheid geven we knuffels hebben we lief we zijn een familie.‘  


Realistischer is: ‘We zeggen alleen sorry, omdat het  moet en zitten minstens 18 jaar lang in deze betonnen gevangenis met elkaar opgescheept, omdat onze ouders ooit onbeschermde seks hadden en daarom delen we nu dezelfde genen. Soms haten we elkaar, soms zijn we heel blij met elkaar en meestal leven we rustig naast elkaar heen.’ Nee, als er ooit bij mij in huis een steigerhouten bord aan de muur komt, mag er maar één uitspraak van mijn vader op. ‘Trek eens aan mijn vinger.’

Reactie schrijven

Commentaren: 0