Little People

Ik weet niet eens meer wanneer ze precies bij ons in huis zijn gekomen. Wel weet ik dat ze na iedere verjaardag en Sinterklaas met meer waren. Uren van mijn leven heb ik verloren om ze van hun gesplastificeerde dwangbuisjes van ijzerdraad, waarmee ze vastgesnoerd aan de verpakking zaten, te ontdoen. Een Iphone van 900 euro haal je makkelijker uit het doosje.  Toch vreemd, dat voorverpakte wantrouwen jegens een doelgroep, die het motorisch niet eens voor elkaar krijgt een lepel zonder knoeien bij de mond te brengen. Om vervolgens de gevallen resten met hun vieze plofknuistjes op tafel te pletten en de boel over lijf en stoel uit te smeren.


Plastic toverwereld

Het verpakkingsmateriaal en het vastzetten van de Little People moet bij elkaar meer geld kosten dan hun hun hele plastic toverwereld bij elkaar. Tegen de tijd dat ik de altijd lachende piloot met het blauwe petje en peentjeshaar (als ik zo’n piloot zag, zou ik niet in het vliegtuig stappen) vloekend had losgerukt en in de ogen kon kijken, zat de ontvanger van het cadeau meestal met de proppen cadeaupapier te spelen.

De Little People in mijn huis zijn een rijk volkje. Ze hebben een eigen dierentuin met zeehondenbassin waar een aap overheen vliegt (Bokito had zich geen raad geweten met zoveel vrijheid), privéjet, twee autogarages waar je nooit wordt opgelicht met een lift die het altijd doet en niet stinkt, lijnbus, jeep, een fors aantal middenklasse wagens, sloperij, vrijstaand huis met werkende deurbel en lila dak, kermis en een treintraject met station/bloemperkje/stoplicht/brievenbusje waarvan het klepje echt open kan/maisstruik/parasolletje//draaimolentje/tuinhekje/tolhokje/slagboompje.


Zeg maar zoals het bij het gemiddelde NS-station echt niet is.

De Little People bevolken hier al 8 jaar de speelgoedbakken en ik ben wel klaar met hun blije  plastic glimkopjes en de ruimte die ze innemen in mijn woonkamer. Het enige dat voor de Litte People pleit is dat het niet zo godsgruwelijk zeer doet als je met je blote voet op ze gaat staan in tegenstelling tot die huftertjes van Lego.


Wieberen


Een aantal maanden geleden besloot ik dat ze dus maar eens moesten gaan wieberen aangezien niemand nog met ze speelde of ooit echt gespeeld had. Zorgvuldig groepeerde ik de vrolijke sekte tot een ensemble om het te fotograferen voor Marktpaats. De baby ging zonder krijsen in het kinderstoeltje. Het koffertje ging terug in het vliegtuig met de altijd geestelijke stabiele piloot, Een perfecte wereld waarin de trein altijd op tijd rijdt, opa’s nooit  verlammende rotziektes krijgen kinderen nooit naast het poppige wc’tjes plassen en onder de banken van de bus nooit kauwgom zit. Bij de Little People start de auto altijd, is iedereen altijd precies even groot en slaapt iedereen gewoon met de ogen open op een hard plastic bed.


Toen ik alles eindelijk ooi had uitgestald, kwamen de Little People voor Vinexzoon 3 ineens weer tot leven. De hele middag speelde hij zoet met alle poppetjes. ‘Facebook, Facebook,’ liet hij ze roepen en maakte er zo toch nog echte mensen van.

Reactie schrijven

Berichten: 0