Voor Anouar

Afgelopen zondag verdronk de 14 jarige Anouar Chaibi in de Maarssenveense Plassen. Zijn leven eindigde op een prachtige zomerdag vol waterpret in troebel bruin water. Moederziel alleen zakte hij steeds dieper naar waar het koud en donker is. Een kind nog, dat afgelopen week eigenlijk met een lege agenda, een veel te zware rugzak en een paar verse gympen, weer in een klas had moeten zitten tussen zijn vrienden. 

Maar zijn bed blijft leeg, zijn fiets in de schuur en zijn ouders blijven gebroken achter. Ze moeten het sinds zondag doen met herinneringen en vragen waar nooit een antwoord op komt. 


Mening


Veel mensen betoonden hun medeleven, maar evenzoveel mensen vonden het nodig om vanachter hun laptop en smartphone hun mening te geven over Anouar’s dood in plaats van een paar warme woorden te spreken die als een deken van troost om Anouar’s familie had gekund.

Mensen die nog nooit een dag in het leven van Anouar en zijn familie hebben meegemaakt. Mensen die niet mee onder water zijn gegaan met Anouar op het moment dat het gebeurde. Een greep uit de online reacties. Blijft intriest, maar zorg dan ook dat je kind op tijd leert zwemmen, kortom pas je aan aan het land waar je leeft. Arabisch leren kan altijd nog.’

Het grote probleem is altijd dat kinderen van allochtonen "naakt" bij andere kinderen zijn waardoor ze niet op zwemles mogen. Totdat de ouders ze niet meer tegen kunnen houden om te gaan zwemmen met alle gevolgen van dien. Aanpassen aan het land waarin je bent, is de remedie.’


Kon Anouar zwemmen? Ik weet het niet. Was hij bang toen het gebeurde? Ik hoop het niet, maar ik ben zo bang van wel. Was hij stiekem naar de Maarssenveense Plassen gegaan? Ik weet het niet. Hadden zijn ouders misschien geen geld voor zwemles? Ik weet het niet. Gaven zijn ouders niks om zijn zwemles? Ik weet het niet. Had Anouar misschien moeite met zwemles en zijn zijn ouders na twee jaar afgehaakt, omdat er ook nog geld over moest zijn voor een broertje of zusje? Ik weet het niet. Heeft hij kramp gekregen? Ik weet het niet. Is Anouar in een onderstroom terecht gekomen? Ik weet het niet. Heeft Anouar misschien zijn eerste epileptische aanval gehad? Ik weet het niet. 


Ik weet helemaal niks


Ik weet helemaal niks over Anouar noch zijn familie, noch zijn dood en dus kán, maar vooral, mág ik er niet over oordelen. Omdat àlle oordelen zijn gebaseerd op speculatie, en nog veel belangrijker; het is dom, pijnlijk, ja zelfs gemeen. Het is verbaal trappen op iemands hoofd die al lang verslagen op de grond ligt. Wat er precies is gebeurd en waarom zal misschien niemand ooit te weten komen. Het enige dat wij buitenstaanders wèl zeker kunnen weten is dat geen ouder een kind zou mogen verliezen en dat hij vreselijk zal worden gemist. En dat is dan ook werkelijk, maar dan ook werkelijk het enige wat we erover kunnen en mogen zeggen. Lieve Anouar, rust zacht. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0