Zacht en romig

Als columnist heb je de ‘taak’ om elke week, scherp, geestig, puntig en prikkelend uit de hoek te komen. Het probleem is dat ik nu al anderhalve week op een camping bij Rome verblijf en mijn denken en dus ook mijn gemoedstoestand de vorm heeft aangenomen van zachtgekookte kaastortellini met veel spek, room en nog meer kaas.  


Als ik de hele dag zonder boek of telefoon op een stuk wit plastic uit China in de zon aan het zwembad, loopt mijn hoofd vanzelf leeg. Mijn hoofd is dan als de blauwe lucht boven mij. Komt er een wolk over? Dan laat ik hem overwaaien. De wolk is niet het probleem. Wel dat we makkelijk geïrriteerd raken over de tijdelijke schaduw die hij veroorzaakt.


Leidsche Rijn Centrum? Wat is nu eigenlijk het probleem behalve dat het nu een probleem is? Nu, is zelden voor altijd. Over 2000 jaar lopen er misschien wel hordes Chinese toeristen doorheen om foto’s te maken van verklede vrouwen in korte spijkerbroekjes en Birkenstocks die poseren voor resten van de Jumbo Foodmarket; een voedselarena waar burgers eetwedstrijden hielden, waar ze met de auto naartoe gingen. Hetgeen uiteindelijk helaas wel tot hun ondergang leidde. 


Dat de provincie Utrecht voor 3 ton het schip ingaat vanwege het Openbaar Vervoer dat alsnog voor de Tourstart moet worden georganiseerd? Maakt niks, uit, geld is maar een afspraak van papier op papier. De lekkage in ons huis? Dat droogt wel weer op en op een dag zal iemand het wel op de goede manier repareren. Op vakantie ben ik het bruine diaPOSITIEF van de drukke volgeplande meningventilerende vrouw met witte harige benen, thuis. 


Op de een of andere manier ben ik hier ook zo goed in ‘niks hoeven‘ dat ik het wel prima vind om een ochtend op de veranda van ons ‘chalet’ voor me uit te staren terwijl een half uurtje verderop een wereldwonder als het Colloseum staat, waar ik óók in zou kunnen gaan. 

Maar tot nu toe ben ik er alleen maar  omheen gelopen, wegduikend voor selfiestokverkopers en vond ik de bruine bronstige mannen in gladiatorenpakjes, die voor veel geld met je op de foto willen, een stuk spannender dan die hele brokkelige stenenruïne bij elkaar. Blijkbaar huist er in mij een cultuurbarbaraar en lig ik liever bij het zwembad lig dan dat ik in de brandende hitte naar oude stenen kijk, die nooit meer verlegd mogen worden omdat Rome dan Rome niet meer is. In een stad die af is, leven alleen nog maar de mensen.


Verder val ik gewoon de hele dag in slaap. Als ik niet slaap, dan ben ik wel aan het eten, naar mijn kinderen aan het kijken of ik verheug me op eten. Of ik wacht op eten of ik maak lekker eten. Of ik ben lekker eten aan het kopen.  Als u deze leegheid leest, zit ik waarschijnlijk alweer in het vliegtuig naar huis, helemaal opgeladen om vanaf volgende week door alle drukte, werk, Avondvierdaagse, sportafspraken weer in de schaduw te verdwijnen. Tenzij Easyjet me vanwege overgewicht heeft geweigerd.

Reactie schrijven

Berichten: 0