Het idee


 

Eind november was ik met mia madre op stedentrip naar Rome. Dat was natuurlijk zalig. Zeker wat eten, protserige kerken en knappe mannen betreft. Ook de de 10 graden extra waren geen straf. Eigenlijk zou je op vakantie gewoon een willekeu­rig restaurant­je moeten binnenlo­pen en alles als een grote verrassing moeten ervaren

 

Ik heb enorm genoten, maar eenmaal thuis, vroeg ik me wel af waarom ik, net als zo veel anderen, 1616 kilometer heb gevlogen om vervolgens alleen maar platgetreden paden na te lopen en foto’s te maken van gebouwen en objecten waar al een triljard foto’s van zijn gemaakt. Er is geen plekje in Rome dat niet is beschreven, besproken of gerecenseerd. Je weet op voorhand precies wat je kunt verwachten. Die hele reis had ik eigenlijk net zo goed via Google Maps kunnen maken.

 

Stomme fout

 

Daar zit ook precies mijn eigen stomme fout. Want eigenlijk zou je op vakantie gewoon een willekeurig restaurantje moeten binnenlopen en alles als een grote verrassing moeten ervaren. Maar wat doe ik, de moderne, telefoonverslaafde toerist? Ik keek op Google Maps wat er in de buurt van onze bed and breaksfast te snaaien viel. Dan vraag je er ook om.

 

 

Want dat ene leuke eettentje om de hoek bij de B&B, daar hebben al drieduizend mensen hun mening over gegeven en die meningen, die zijn, tja, nogal wisselend. Dus heb je een dilemma. Kan ik daar nog wel gaan eten? Als het vies is, is mijn avond verpest en nog erger: ik had het kunnen weten. Wel een beetje zonde dan van die vier nachtjes naar Rome. Kortom, door al die informatie die tegewoonwoordig voorhanden is, sla je er gewoon zelf al het avontuur uit. Hoort het niet een beetje bij vakantie, dat je van tevoren niet weet wat er gaat gebeuren? Je wilde toch weg van de sleur, de voorspelbaarheid? Dat het soms goed uitpakt en soms slecht hoort er gewoon bij.

 

Vliegschaamte

 

En dan is er tegenwoordig ook nog, na afloop, althans bij mij wel, het knagende schuldgevoel wat ze tegenwoordig vliegschaamte noemen. Dat betere milieu begint toch echt bij jezelf. Kan het avontuur niet gewoon een beetje dichter bij huis liggen? En moet het altijd veel geld kosten? Als ik er zo tegen aankijk, kan ik namelijk elke week op stedentrip!

 

 

Dit jaar ga ik elke week op reis naar een van de wijken van deze stad of naar een van onze omliggende gemeentes. En zo begon bij mij een idee, ja, noem het een goed voornemen, te borrelen voor 2019.  Wat als ik nou eens een jaar lang elke week een dag op reis ga en daar- over ga schrijven? Dit jaar woon ik alweer negentien jaar in Utrecht. Zo lang heb ik in heel mijn leven nog niet op één plek gewoond en ik heb misschien nog maar tien procent gezien.

 

Airbnb

 

Dus! Dit jaar ga ik elke week op reis naar een van de wijken van deze stad of naar een van onze omliggende gemeentes. Voor een deel ga ik zaken, heel eng, aan het toeval overlaten: ik zie wel wat ik onderweg tegenkom. Soms zal ik wat plannen. Wellicht neem ik een keer een hotel of een Airbnb. Alle opties liggen open.

 

 

Toch wil ik dit niet helemaal alleen gaan doen. Ik vraag u op deze plek om uw hulp. Wat zijn nou de plekken in uw wijk/dorp/stadje, waarvan u vindt dat ik die als toerist zou moeten bezoeken? Dat mogen ook de clichés (kerken, monumenten, standbeelden) zijn, maar niet alleen. Waar bent u trots op in uw directe woonomgeving? Waar geniet u elke keer weer van? Waar moet ik eten? Wat moet ik écht gezien hebben, als ik een dag door Lunetten, Overvecht, Wijk C of in Zuilen heb rondgestruind?