Lourdersgrot Driebergen / Sprengenwandeling

Exact twintig jaar geleden liep ik als studente journalistiek stage bij Het Parool in Amsterdam. Hoogtepunt was een vliegbedevaart naar Lourdes, waar ik een grote reportage over mocht schrijven. Vijf dagen lang trok ik op met een vrouw die Klazien heette en uit Nuenen kwam. Ze bracht me twee belangrijke levenslessen bij:

 

1: Bidden in nood helpt geen kloot.

 

2: Als je ergens komt, ga dan altijd in de hoek zitten van waaruit je de hele ruimte kunt overzien.

 

Aan Klazien denk ik niet vaak meer, maar wel aan wat ze zei. Afgelopen dinsdag, twee decennia later, bezocht ik op aanraden van u, lezers, opnieuw een Mariagrot. Maar dan eentje dicht bij huis.

 

Even na negenen, want korting, stapte ik op Utrecht CS in de toeristentrein richting Rhenen. Toeristentrein? Yep, de vintage Sprinter bleek overbevolkt door mensen met outdoorjassen en wandelschoenen. Het enige verschil tussen mij en die hordes wandelaars en wandelarettes was dat ik pas over 25 jaar en zes maanden met pensioen mag; als ik 69,5 ben.

 

Dodenopgraafsysteem

Naast mij zat een heer in een outdoorjas en met stevige bruine wandelschoenen. Op zijn jas zat een Recco-plaatje, duidend op wat ook ook wel een dodenopgraafsysteem wordt genoemd. Het plaatje werkt als een antenne voor mensen die onder een berg sneeuw (of herfstbladeren?) zijn verdwenen. Ik wist niet dat het op de Utrechtse Heuvelrug zó gevaarlijk was. Hoe dan ook was ik enorm in mijn nopjes met zijn jas, want die droeg enorm bij aan mijn 'ik-ben-op-avontuur-gevoel'.

 

Het laatste stukje van de reist volbracht ik in de Jeep, ook al zo avontuur­lijk, van Erik de fotograaf.

 

Niet veel later kwam ik aan op een totaal onherkenbaar station Driebergen-Zeist. De bouwput is een aanrader voor iedere bouwputtoerist die in Utrecht wel is uitgekeken in het Stationsgebied.

 

Het laatste stukje van de reist volbracht ik in de Jeep, ook al zo avontuurlijk, van Erik de fotograaf.

 

En ja hoor, daar in een boom van het Driebergse bos hing een bordje met daarop: MARIA GROT.

 

Vanaf dat moment ging alles precies zoals ik hoopte. Als vanzelf kwamen we uit bij de in 2016 gerestaureerde Mariagrot van Driebergen; een sprookjesachtige verschijning in het bos.

 

De grot, terecht een gemeentelijk monument, is opgebouwd uit misbaksels, maar raakte na de sluiting van het grootseminarie in 1968 in verval.

 

Tot een paar jaar geleden; toen knapte Driebergenaar Hans Havers samen met een groep vrijwilligers het bouwwerk weer op en liet er zelfs weer een Maria(beeld) verschijnen die richting Jeruzalem kijkt.

 

Waxinelichtje

Ik stak mijn meegebrachte waxinelichtje aan en dacht aan mijn superkatholieke Belgische oma. Nog iets meer toen een oudere dame naast mij kwam staan en vertelde dat ze altijd eventjes 'langs Maria' moest.

 

Het bezoek aan de Mariagrot was nog maar het begin van mijn excursie, want daarna deed ik nog de 6,5 kilometer lange Ton van Zeijts Sprengenwandeling. Hoewel de Mariagrot wel een van de hoogtepunten is van die wandeling, viel ik daarna alsnog van de ene verbazing in de andere. Ik liep van het enige beeldige plekje naar het andere. Ik kwam langs rustgevende watertjes (sprengen en sprengkoppen), monumentale bomen en over schilderachtige houten bruggetjes. Erg mooi was ook de Heidetuin.

 

Net als vorige week in Lunetten wandelde ik in een een parallel universum, want als ik op de kaart keek, zag ik dat ik eigenlijk omsloten was door de A12, het spoor en de bebouwing van Driebergen-Rijssenburg. Als extra service een vakantiefoto-album op mijn website. Mét link naar de Ton van Zeijts Sprengenwandeling.